Giant's Castle

Zaterdag 15 oktober 2005

Dan volgt de lange rit naar Giant's Castle. Het is een snelweg waar verder niets over te zeggen valt.
Volgens onze reisgids is de weg vanaf Mooirivier onverhard en die vanaf Estcourt verhard. We besluiten dan ook om voor de zekerheid eerst maar naar Estcourt te rijden. Ze hebben daar een grote supermarkt waar we fatsoenlijk boodschappen kunnen doen. Dan is het nog zo'n 60 km naar Giant's Castle langs allerlei Zuludorpjes. Het landschap wordt steeds mooier en heuvelachtiger en onbewoonder.

Rond 16.00 uur komen we in Giant's Castle aan. Als we onze spullen aan het uitladen zijn horen we een enorme herrie.
Al snel blijkt dit een zuludansgroep te zijn die met trommels in de weer is. Toch wel een indrukwekkend geluid met die echo tegen de bergen aan.
Er zit een man bij waarvan we eerst denken dat hij ze niet allemaal op een rijtje heeft want hij schreeuwt vanalles en maakt bewegingen. Maar al snel blijkt het de coach te zijn. Het is namelijk een nieuw team dansers en hij moet ze nog aanwijzingen geven. We blijven er een tijdje staan kijken en men gaat twee keer met de pet rond. We gaan maar vlug weer weg voor ze voor de derde keer met de pet rond gaan. Maar we hebben het na een aantal dansen ook wel weer gezien.

De accommodatie is schitterend. Zo mooi hebben we ze nog nooit gehad, op dure lodges na, die dan weer wel mooier zijn. Maar voor een gewoon kamp is het hier ontzettend luxe. We hebben een bungalow met uitzicht op de bergen maar dat slaat nergens op. We kijken tegen een heleboel bomen en struiken aan. Wel hebben we wat meer privacy doordat we aan de rand zitten.
Er zit een kachel en een open haard in en een satelliettelevisie die deze keer wel werkt.

's Avonds gaan we eten in het restaurant want elke avond barbecue begint nu toch wel te vervelen. Maar heel erg lekker vinden we het niet. Vooral de soep was heel rare soep. Butternut soup, wat dat ook mag wezen.

Zondag 16 oktober 2005

De dag begint met hoge bewolking maar het klaart al snel op naar lekker wandelweer. Halfbewolkt en niet te heet.
We beginnen al vroeg met de wandeling naar Bergview. We zijn er helemaal alleen. Het is een mooi landschap maar ook wat vreemd. Het zijn wel bergen maar ook weer niet echt. Tenminste niet zoals wij ze kennen. Het lijken meer heuvels en er groeit alleen gras. Dit is of groen of bruin en via een strakke lijn zijn de kleuren van elkaar gescheiden. We komen er niet achter waar dit kleurverschil nu aan ligt.
We zien drie elanden en een paar bavianen. Een baviaan springt letterlijk een paar keer een gat in de lucht als hij ons ziet.
De wandeling is helemaal niet zwaar dus vanmiddag kunnen we er nog wel eentje doen. We zijn om een uur of acht aan de eerste wandeling begonnen en zijn er om een uur of elf weer van terug.

Tussen de middag wat gegeten en om een uur of één beginnen we aan de tweede wandeling. Deze keer gaan we naar de Grysbok Bush. De wandeling begint mooi maar ongeveer op de helft moeten we door manshoog gras en wordt het pad bijna onzichtbaar. We slaan hard met onze stokken op de grond om eventuele slangen weg te jagen.
We komen in een zijkloof terecht waar we op een lastig pad een riviertje volgen. Het is er wel mooi maar we hebben niet meer het idee dat we in de Drakensbergen zitten. Het hadden ook de Alpen kunnen zijn. En ook die prachtige poelen kunnen we niet echt ontdekken. Er is water, dat wel.
Rond een uur of drie rusten we even uit en horen we gerommel. Achter ons zien we onweerswolken verzamelen dus we beseffen dat we als een gek terug moeten.

Het wordt steeds donkerder en het gerommel komt dichterbij. We hopen dat we in ieder geval de main caves kunnen halen en in geval van nood kunnen we daar dan schuilen hopen we.
Onderweg zien we maar liefst 25 elandantilopen bij de rivier staan. Helaas hebben we geen tijd om ze goed te bekijken. Het lijkt erop alsof zij het onweer aan horen komen en alvast het laagste punt opzoeken. Wij zoeken ook vast naar mogelijkheden waar we de berg af kunnen als het onweer echt losbarst.

Als we het kamp in zicht krijgen begint het zacht te regenen en besluiten we toch maar door te lopen. Maar we moeten nog over een akelig kale hoogvlakte. Als we 500 meter van het kamp zijn slaan de eerste bliksems in op de bergen om ons heen.
We zijn inmiddels doorweekt maar halen de bungalow.
De knallen zijn ontzettend. Ze knetteren en knallen zoals we zelden gehoord hebben en de echo maakt het nog erger. In onze reisgids werd al met ontzag gesproken over het onweer in de Drakensbergen.
We zijn heel blij dat we het gehaald hebben want we zouden nu niet graag op die kale bergen staan. Toch zagen we onderweg nog mensen de bergen af komen die het niet op tijd zullen halen.
We hebben nog nooit zo snel gewandeld, het was bijna rennen en dat op die lastige paden. Heen deden we er 2 uur over en terug 45 minuten.
Hans heeft nu last van zijn gebroken teen en beide hebben we morgen heel veel spierpijn.

Maar het onweer verdwijnt na een tijdje weer en we gaan eens op zijn Zuid-Afrikaans braaien met het hout dat ze voor de kachel hebben liggen. Gadverdamme! Het hout is niet geschikt of wij doen iets niet goed maar het is ontzettend smerig. Echt niet te eten en dus gooien we het vlees weg. Bah.
We hadden toch al geen honger van de vermoeidheid.

Maandag 17 oktober 2005

We gaan maar geen wandeling meer maken want we hebben aardig spierpijn van gisteren. Als we onze spullen in de auto gaan laden zien we heel veel elandantilopen-mest. Helaas hebben we dus een kudde gemist die door het kamp gewandeld heeft.

Vervolg: Ithala

Bijbehorende foto's