iMfolozi

Woensdag 12 oktober 2005

Aangekomen bij iMfolozi laten we onze reservering aan de man bij de ingang zien. Hij vertelt ons serieus dat hij ons helaas niet naar Mpila kan laten gaan. Hij heeft vanmorgen een telefoontje gekregen en hij mag niemand tot Mpila toelaten. Het kamp heeft geen accommodatie meer beschikbaar. We snappen er helemaal niets van en zijn verbijsterd. Is er brand geweest of zoiets?
Dan blijkt dat hij een grapje maakt! Tjonge jonge, dit is de eerste persoon die we in Zuid-Afrika tegen komen die op zo'n manier een practical joke maakt. We moeten er erg om lachen.

We komen om 11.30 uur aan bij Mpila maar mogen niet voor 13.00 uur de tent in. We mogen zelfs niet alvast spullen in de koelkast zetten. Wel mogen we de gezamenlijke vriezer gebruiken maar daar heeft het personeel allemaal werkspullen opgelegd. We houden ons maar aan deze toch wel klein beetje onzin (aangezien alles al lang gepoetst is) en gaan een eindje rijden en wat drinken op de picknickplaats.

We ontdekken dat hier toch wat natuurlijk waterpartijen zijn, het heeft dus al geregend. Bij de eerste poel die we zien is het nogal druk. Er ligt een wrattenzwijn in de modder. En onder een boom, ook in de modder, liggen twee grote neushoorns te slapen. Er staat ook nog een giraf en nog meer wrattenzwijnen.

Om 12.45 uur rijden we naar de tent en het blijkt precies dezelfde te zijn als anderhalf jaar geleden, nummer 25.
iMfolozi is ons lievelingspark, de tenten zijn geweldig en het voelt alsof we thuis komen. We bakken een eitje en eten dat op aan de picknicktafel. Inmiddels is het 37 graden. We lezen nog wat en om 14.00 uur begint het in de verte te rommelen. We gaan het park maar eens verkennen.

Het duurt nog 2 uur voor het echt begint te onweren maar dan gaat het ook enorm tekeer. Overal om ons heen slaat de bliksem met geweldige knallen en kraken in. Maud vindt het doodeng, Hans niet. Het wordt ontzettend donker en om 17.00 uur lijkt het alsof de zon al onder is. We zien geen dieren meer. Het is net alsof die zich allemaal terugtrekken in de bosjes met dit weer.

Terug bij de tent blijkt dat we de verkeerde prullenbak hebben gebruikt. Dus hebben we bezoek gehad van apen die de prullenbak hebben omgegooid en alles wat er in zat hebben opgevreten. Later zien we een apen-proof prullenbak buiten de tent staan.
We hebben vier flinke kaarsen bij ons: twee rode en twee paarse. Deze liggen omver en van de rode zijn happen gebeten. Kennelijke dachten ze dat dit fruit was. De paarse zijn niet aangevreten.
En als we de sla willen gaan wassen blijkt dat ze als dank ook nog in de gootsteen hebben gescheten!
Gelukkig hebben we Spar-zakjes over waarmee we de zooi weg kunnen halen.

Het regent en onweert nog lang door. Dus aangezien we hier in de safaritenten zitten kunnen we niet aan de eettafel eten. Er is geen veranda dus staat de tafel in de regen. Ach, het heeft wel wat maar hopelijk is het de volgende twee dagen wel droog.
Ook waait de wind behoorlijk door de tent. Nu kun je die wel helemaal winddicht maken maar dan heb je geen ramen meer en dan zit je ook zo opgesloten. Wij houden er van om zoveel mogelijk zonder gordijnen of ramen te slapen in Afrika.

Donderdag 13 oktober 2005

Op onze eerste gamedrive zien we zwarte ooievaars. Zouden die nou zeldzaam zijn want ze staan in geen van onze beide boeken?
Op de Sontuli loop zien we een hyena die duidelijk ergens naar op zoek is. Hij ruikt van alles in de lucht en loopt druk op en neer. Hij ziet ons niet staan.
Verder zien we een grote groep olifanten en uiteraard een aantal neushoorns.

Het weer is vandaag echt verschrikkelijk. Donkere laaghangende wolken en de hele dag regen. Bij de tent kunnen we nu niets doen, dus na het ontbijt rijden we maar naar Hilltop Camp en eten daar tussen de middag.

Hilltop staat bekend om zijn prachtige uitzichten maar ligt vandaag volledig in de wolken en dus in dichte mist. Op weg naar Hilltop zien we nauwelijks dieren, maar de ramen lijken ook van matglas door de regen.
Net voor Hilltop staan, in de dichte mist, vijf neushoorns op de weg. Ze komen op twee meter afstand van de auto en wij kunnen geen kant uit door auto's voor en achter ons. Maar gelukkig doen ze niets.

Het restaurant van Hilltop heeft een probleem. Omdat er niemand buiten kan eten zit het binnen propvol. Ze hebben het café er maar bij getrokken en dan nog moeten sommige mensen op een tafeltje wachten.

Op de terugweg rijden we nog langs wat routes in Hluhluwe. We zien olifanten en bavianen. Daarna een meerkat die een hagedis op zit te eten. De kop gaat er als eerste af maar telkens als hij er daarna in bijt beweegt de hagedis zijn poten en staart nog.
Het zal wel komen omdat er zenuwen of spieren worden geraakt door de tanden van de meerkat, maar het is een ontzettende goor gezicht. Zo goor zelfs dat we er maar liefst 50 foto's van maken.
Alleen de staart vindt hij niet lekker en wordt weggegooid.
Dan volgt een pijlsnelle beweging naar een volgende hagedis maar die is zo gelukkig dat hij weet te ontsnappen.

Als we in de buurt van iMfolozi komen zien we een Yellow-billed kite op de grond zitten. Als we stilstaan zien we dat hij een dode schildpad als prooi heeft waar hij stukjes van af zit eten. We blijven een tijdje staan en zien dan een kleine slender mongoose. Deze heeft ook wel zin in een stukje schildpad en weet na een tijdje de Yellow-billed kite weg te jagen en neemt zelf een hapje. Wel vreemd, want je zou zeggen dat die roofvogel die mangoeste wel aan kan.

Op het moment dat we besluiten om maar weer verder te rijden ziet Hans twee neushoorns rechts van de weg. Hij kijkt er even naar en ziet dan toevallig iets in zijn buitenspiegel waarvan hij denkt dat het hyena's zijn. Dus dit zegt hij tegen Maud die ook eens omkijkt. Maar het zijn geen hyena's. HET ZIJN WILDE HONDEN!!!!!!!!!!!!
Mijn God, het zijn wilde honden!!!!

Dus wij keren we als een gek om en gaan erachteraan. Het zijn er twee en ze lopen over de weg richting Hilltop. We kunnen ze een hele poos volgen want ze blijven over de weg lopen. Maud klimt uit het autoraam en gaat op het portier zitten. We hebben nog nooit de regels op deze manier geschonden maar dit is een uitzondering. De honden lopen heel snel maar blijven op de weg.
Achter ons komt een auto die ook naar de neushoorns gaat staan kijken dus we wenken hem dichterbij. Daar slaat de opwinding ook onmiddellijk toe en neemt een, verder ook nette man, dezelfde illegale positie aan als Maud.
Met twee auto's rijden we achter de honden aan. Ondertussen steken we regelmatig de duim naar elkaar op. En gelukkig is het ook net droog geworden. We maken ("beetje" overdreven) 30.000 foto's waarvan 1000 van een poepende wilde hond.
Bij Le-Dube Lay-bye verdwijnen ze van de weg en wij rijden daar het zandpad in. De andere auto blijft de asfaltweg volgen. We zien de honden nog even voordat ze echt verdwijnen. We willen wegrijden als uit de bosjes twee mannen met een geweer komen. Het zijn kennelijk ranchers die ook al helemaal opgewonden zijn.
Ze vertellen ons in het Zulu of zoiets dat er twee wilde honden zitten. We maken duidelijk dat we ze inderdaad gezien hebben. Zij lopen er nog even achteraan. Ja, zei mogen dat wel en wij niet. Potver.
Wij rijden weg en raken daarbij een diepe kuil. De auto staat kennelijk toch niet zo hoog op de wielen want we trekken een stuk van de onderkant eraf. Gelukkig is het niet kapot en kunnen we het weer terugduwen.

Dit is zo typisch; we hebben het vorig jaar ook al meegemaakt. Als het weer zo slecht is dat je er niet meer tegen kan en er helemaal chagrijnig van wordt dan gebeurt er iets geweldigs. Tijdens de slechtste dagen zien we de mooiste dingen.

Vrijdag 14 oktober 2005

Onze tweede volle dag in iMfolozi. iMfolozi is zo prachtig dat we hier 3 nachten hebben geboekt. En dat het prachtig is heeft het gisterenavond weer bewezen.
We gaan 's morgens weer op gamedrive. Maar als we bij de auto komen kijken we vreemd op. De nummerplaat ligt kromgebogen op de grond en het hardplastic frame waar hij inzat ligt er in een heleboel stukjes bij.
Eerst denken we dat er iemand tegenaan is gereden maar dat kan niet. Als we nog eens goed kijken zien we speeksel op de stukken. Het moet dus een dier geweest zijn. En dan ontdekken we een pootafdruk van een luipaard of hyena (we zien geen nagels). Gisterenavond hebben we wel heel lang hyena's door de nacht horen roepen maar we snappen nog niet wat hier nou gebeurt is.

We maken wat foto's, leggen alles opzij en gaan een gamedrive maken. We zien olifanten in de buurt van de white umfolozi rivier. Ook zien we een bateleur zitten. Schijnbaar zie je deze vogels wel vaak in vlucht maar bijna nooit zittend. Wij zien ze echter altijd alleen maar zittend en hebben er in de loop der jaren toch al een heel aantal gezien.
Maar ze vallen dan ook wel erg op met hun schitterende kleuren.
Het is vandaag in ieder geval droog maar wel bewolkt met een graad of 20. Maar alles beter dan die regen. (Tenzij je dan weer de geweldigste dingen gaat zien natuurlijk.) Verder zien we uiteraard weer veel impala's. Regelmatig staan er mannetjes met elkaar te knokken waarbij ze de gekste bekken trekken.
Uiteraard ook nog wat witte neushoorns en een overstekende slang en een mestkever gezien.

Na de gamedrive gaan we naar de receptie om te vragen wat er met onze nummerplaat gebeurd kan zijn. Kennelijk is dit werk van hyena's. Die schijnen af en toe gewoon baldadig te kunnen zijn. Soms bijten ze voor de lol de banden van een geparkeerde auto stuk.

Aan het eind van de dag komt de zon eindelijk door en precies op het goede moment. Aan het eind van Sontuli loop zien we heel veel olifanten in de black umfolozi rivier dus wij snellen ernaar toe.
Er staat een andere auto met Nederlanders en die vertellen dat ze hier al een half uur staan. Eerst zagen ze een olifant en toen nog een en het hield niet meer op. Bij 110 zijn ze gestopt met tellen.
Op het moment dat wij arriveren staan er ongeveer 90 in de rivierbedding en komt er van rechts nog een grote groep aanlopen. En dat met die ondergaande zon erop. Het is adembenemend en zeer indrukwekkend.
Vorig jaar hebben we welgeteld één olifant in iMfolozi gezien. Dit jaar hebben we er al veel meer gezien en nu lijkt het wel of alle olifanten van het park zich hier verzamelen. Er wordt luid tegen elkaar getrompetterd. Ergens is een enorme olifant de helling weer opgegaan maar dat is niet gelukt. Die zit nu op haar kont en kan geen kant meer op. Als zij (want het zal een vrouwtje zijn) zich even kan bewegen zien we een heel klein mini-olifantje. We kunnen niet zien of die er nu onder of achter zit. We hopen er het beste van.
Dan zet de olifant nog één keer aan met alle kracht die ze in zich heeft en komt overeind. Nu zien we dat dit kleine olifantje ongedeerd is.

We hebben inmiddels een heel goed boek dat ingaat op het gedrag van de dieren.
Olifanten zijn bijzonder fascinerend en nog indrukwekkender als je er meer van weet.
Over olifanten staat er o.a. dat zij in groepen leven. Mannetjes leven alleen of in vrijgezellengroepen. Vrouwtjes vormen groepen met hun kalveren waarbij vrouwelijke olifanten tot 50 jaar lang bij de kudde van hun moeder blijven en hun dochters daar weer bij enz.
Deze "cow herds" zijn normaal 9-11 olifanten groot. Als ze te groot worden dan splitsen ze zich in tweeën maar ze blijven hetzelfde leefgebied delen en zijn nog de helft van de tijd in elkaars nabijheid te vinden en maken contact met elkaar via een frequentie die zo laag is dat mensen het niet kunnen horen. Deze "bond groups" bestaan uit gemiddeld 28 dieren die zich in 2 of 3 groepen hebben gesplitst.
Ook kunnen er verschillende "bond groups" naast elkaar leven die ook weer allemaal familie zijn.
En op dit moment zijn zich dus waarschijnlijk een aantal van die "bond groups" aan het verzamelen in deze rivier.

Als we terugkomen in Mpila vertrekken er een aantal mensen voor een nightdrive. Het lijkt wel alsof het allemaal mensen uit de tenten zijn want het is hier vanavond, in tegenstelling tot gisterenavond, heerlijk rustig.

Zaterdag 15 oktober 2005

We maken onze laatste gamedrive in iMfolozi. We zijn nog amper wakker en zijn op weg van kruising 12 naar kruising 13 als Maud ineens twee wilde honden naast zich ziet lopen.
Alweer wilde honden!! Dit is echt onmogelijk!! Wilde honden zijn zo ontzettend bedreigd en zeldzaam en wij zien ze zomaar voor de tweede keer. Al die voorgaande jaren hebben we ze nog nooit gezien en heel veel mensen zien nooit wilde honden. Ze blijven als het ware naast de auto af lopen en wij rijden met ze mee.
Dan stoppen ze opeens en draaien zich om en kijken in de verte. Ze maken aanstalten om weer terug te lopen en dus willen wij de auto draaien.

Op dat moment zien we een tafereel dat we niet kunnen geloven. We kunnen niet omschrijven wat er op dat moment door ons heen gaat. Achter ons ziet de weg bijna letterlijk zwart van de wilde honden!
We kunnen niet eens meer doorrijden als we dat al hadden gewild. De bermen zijn hier ook nog eens open, een soort grasland.
En de honden liggen op de weg, ze staan op de weg, ze staan in de berm, lopen door elkaar heen, om de auto heen, spelen met elkaar en vechten met elkaar, spelen met een steen, ruiken aan neushoornpoep, kijken naar elkaar en kijken naar ons.
Het zijn er zoveel, we proberen ze te tellen en komen op 19 of 20.
Maud zit zo te trillen dat ze nauwelijks foto's kan maken.

Achter ons komt een andere auto die uiteraard ook blijft staan. De honden staan tussen ons in en verder komt er geen andere auto.
Op een gegeven moment lopen ze verder en wij volgen hen. Maar ze komen ook weer steeds terug op dezelfde plek. Dan zien we ineens een hyena die weggejaagd wordt door de honden. En telkens komen er weer honden terug naar de weg.
Pas na 20 minuten hebben we het idee dat ze nu echt verdwenen zijn en rijden we verder.

Maar we zijn nog zo vol van deze belevenis dat we eigenlijk niets anders meer zien. Na de Sontuli loop blijkt de weg ook nog eens versperd te zijn door een boom die over de weg ligt. We krijgen deze boom met geen mogelijkheid aan de kant.
Gisterenavond lag die boom er nog niet dus die is er in de tussentijd door een olifant opgeduwd.

Ach, en wat zou deze belevenis met de wilde honden nu nog kunnen overtreffen? Echt helemaal niets, dus gaan we maar terug naar de tent.
Op de terugweg zien we op ongeveer dezelfde plek als waar we de honden zagen een hyena liggen. Deze heeft wondjes in zijn rug en hoofd en het lijkt erop dat hij niet meer overeind kan. Hij ligt namelijk op de weg en met twee auto's zeer dichtbij blijft hij liggen. Hij doet wel wat pogingen om overeind te komen, lijkt het, maar zonder resultaat. Pas als we heel dichtbij komen staat hij op een gaat een meter verder weer liggen. We denken dat hij helemaal uitgeput is van zijn confrontatie met de wilde honden. We hopen in ieder geval dat hij niet ernstiger gewond is dan het lijkt.

Terug in Mpila melden we onze wild dog sighting. Zij bevestigen wat we al wisten, namelijk dat dit zeer uitzonderlijk is. Een stuk of 4 tot 5 worden er nog wel eens gezien maar zoveel echt nooit.
Een gamedrive gids vraagt op de parkeerplaats nog aan Hans of wij iets gezien hebben en ook hij kan zijn oren niet geloven.
We vullen nog een formulier in voor het wild dog project en zullen later alle details en foto's nog doormailen.

Nu gaan we ontbijten maar daar komt weinig van. Als we bij de tent komen zien we overal meerkatten die iets zitten te eten. We zien de bui al hangen en jawel. Ze hebben onze tent opengeritst, de kast open gemaakt, en de boodschappentas eruit getrokken. Alles is op, en als dank…jawel, weer een drol achter gelaten.

Er zitten hier sloten op de keukenkastjes maar omdat er ook mieren zijn hebben we alle open verpakkingen niet in de keukenkastjes gedaan maar in een kast in de tent. We hadden niet verwacht dat de apen hier ook nog bij zouden komen en dat hebben ze drie dagen niet gedaan. Maar nu, de laatste ochtend, wel dus.

Vervolg: Giant's Castle

Bijbehorende foto's