Cape Vidal

Maandag 10 oktober 2005

Aan het eind van de ochtend rijden we naar Cape Vidal.
Tussen de middag eten we wat in St. Lucia. En natuurlijk hebben ze hier een internetcafé. Ze hebben er nogal wat backpackers-hostels dus hebben ze ook internetcafe's.

Na de lunch rijden we het Greater St Lucia Wetland Park in. Het is een heel ander gebied dan we tot nu toe gewend zijn. Het ziet er mooi uit. We zitten net achter de duinen. Het is er groen met grote vlaktes. Groene weiden waar zebra's, gnoes, rietbokken, wrattenzwijnen en rode duikers lopen.

Na een poosje zien we een vrachtwagen staan met een helikopter erbij. Kennelijk heeft die helikopter net vanuit de lucht een neushoorn verdoofd want die zijn ze nu met ongeveer 15 man in een container aan het hijsen. Mooi om eens te zien. Jammer dat we het neerschieten gemist hebben. De neushoorn zit aan een touw dat door de container loopt en wordt hiermee in de container getrokken. Als het gelukt is om de neushoorn in de container te duwen worden er handen geschud. Daarna wordt de container met neushoorn met een kraan op een vrachtwagen getakeld. Er staat nog een andere vrachtwagen klaar met hooi erin. We gaan eens vragen of er nog meer staat te gebeuren. Men wil inderdaad nog een tweede neushoorn gaan vangen maar daar wachten we toch maar niet op.

Op weg naar Cape Vidal zien we al meteen de eerste zeldzame Samango-aap. Hiermee hebben we alle drie de apen soorten van Zuid-Afrika gezien.
De cabins van Cape Vidal zien er van buiten net uit alsof ze in Noorwegen staan. We zitten net achter de duinen in een bos van heel hoge naaldbomen. De cabins zijn helemaal van hout en staan op palen.
Vanaf de veranda horen we de zee op het strand beuken. We zitten dan ook maar ongeveer 100 tot 200 meter van de branding af.

Naast ons staat een hele grote groep halfnaakte jongens. Ze staan met zijn allen aan de braai en zuipen zich kapot. Hoe later het wordt hoe erger de herrie. Er verschijnen steeds meer hippe auto's waar de stereo vol van wordt open gezet. Het is werkelijk belachelijk. En niemand doet er iets aan. Hans gaat vragen of de radio zachter kan. Dat kan maar als er weer een nieuwe auto verschijnt begint die weer opnieuw. Vanwege de herrie, maar ook vanwege de insecten, gaan we binnen eten.
Na het eten wordt Hans zo kwaad dat hij er giftig op afloopt. De herrie gaat weer voor even uit. Vervolgens verplaatst het hele spul zich naar een andere cabin bij ons in de buurt en gaan nu keihard lallen en schreeuwen. Hans rijdt nog naar de receptie maar daar is niemand meer.
Absurd. Nergens in Zuid-Afrika hebben we zoveel regels gezien als hier. In de cabin ligt zelfs een boekje boordevol regels waar men zich aan moet houden. Maar deze groep doet alles, maar dan werkelijk alles, tegen de regels en niemand zegt er iets van. Wat hebben die regels dan voor zin?

Dinsdag 11 oktober 2005

Vanmorgen gaan we eerst over het strand wandelen. 's Avonds het heertje, 's morgens ook het heertje gaat wel op voor de lawaaierige knullen naast ons. Om 6.00 uur staan ze alweer te vissen in de zee.
De oceaan is veel te koud om te snorkelen. Bovendien waait het echt enorm hard. Het waait zelfs zo hard dat er al twee bomen omgewaaid zijn bij naburige cabins.

Na het ontbijt gaan we eerst naar de receptie om ons beklag te doen over de groep jongens. Er staan twee medewerkers achter de balie die niets anders weten te doen dan de manager bellen. Die belooft dat hij eraan komt maar na anderhalf uur wachten is er nog niemand.
De twee medewerkers kunnen hem nu ook niet meer bereiken. De ene kijkt ons alleen maar aan en zegt helemaal niets. Hij staat schaapachtig letterlijk met open mond en een IQ van 30 naar ons te staren. Daar wordt ons humeur ook niet beter van. We vragen aan de andere wie er dan de leiding heeft. Het antwoord is "niemand". We vragen wie ons gaat helpen of op zijn minst te woord staan. Het antwoord is weer "niemand". Het is werkelijk een schandalige situatie.

We vinden een mevrouw die ons wel verder helpt.
Ze legt uit dat deze club jongemannen de Sharks zijn. Dit schijnt het rugby team van Zululand te zijn en ze is er helemaal hoteldebotel van dat zij nu hier zijn. Kennelijk zijn deze lui hier grote helden, bij ons te vergelijken met PSV, Feyenoord of Ajax. Hun trainer is zelfs ook de trainer van het nationale team de Springboks.
En wij zijn de enige toeristen die in het gedeelte van dat team zitten. Alle andere cabins om ons heen zijn door dat team bezet. Deze mevrouw is helemaal jaloers op ons en wij willen alleen maar snel een andere cabin, ver weg van die herrieschoppers.
Maud zegt haar dat het voor haar alleen maar een stel onbeschofte halfnaakte mannen zijn waarop de mevrouw helemaal wegzwijmelt. Ze glundert bij de gedachte aan die halfnaakte lijven. Ze vindt ze erg knap zegt ze en wij lachen ons achteraf echt helemaal rot.
Ze is helemaal trots dat zij nu hier zijn. Kennelijk heeft de trainer vanmorgen wel gevraagd of er iemand over hun gedrag had geklaagd maar zij wist toen nog niet dat wij inderdaad hadden geklaagd.
Wij vragen haar waarom deze lui zomaar alle regels kunnen overtreden en er niemand iets doet. Ze verontschuldigt zich door te zeggen dat ze het toch niet kan maken om de Sharks ergens op aan te spreken. Het is hún team!
Maar alles we het echt willen dan wil ze het wel proberen, maar dat zullen we toch maar niet van haar verlangen.

We mogen nog naar een andere grote cabin gaan kijken die gerenoveerd wordt. Als we willen mogen we daarheen verhuizen maar deze stinkt enorm naar vleermuizenpoep. We zien er een enorme (echt heeeel grote) spin en de ligging is ook niet echt geweldig. Bovendien zouden we dan weer alles moeten inpakken en in de auto laden en weer uitpakken.

We blijven toch maar zitten waar we zitten maar gaan wel een brief aan de manager schrijven.
Want daar zijn we toch wel erg boos op. Hij is niet aanwezig, er is geen vervanger, en bovendien belooft hij ons dat hij al onderweg is en vervolgens komt hij niet waardoor wij een halve ochtend van onze vakantie kwijt zijn. We vermoeden dat hij zich heeft laten informeren en toen hij hoorde dat het om de Sharks ging is hij maar niet meer op komen dagen. Want dan zou hij deze helden aan moeten spreken.
(We zullen nooit meer iets van onze brief aan hem horen terwijl we dat wel gevraagd hebben en blijven het belachelijk vinden.)

We rijden nog een rondje langs de Mfabeni Swamp maar deze is gortdroog. We zien dan ook niet veel vogels en weinig wild. Wel veel rietbokken en verder zebra's en kudu's.

Het is inmiddels warm en zonnig, maar het waait hard, en we besluiten een boottochtje te maken met de Santa Lucia. Er is nog ruim voldoende plaats en we laten ons heerlijk varen. We hebben er eigenlijk geen verwachting van. Gewoon een paar uurtjes relaxen en eens iets anders doen dan wandelen of rijden.

Onderweg zien we toch nog van alles. Veel vogels zoals lepelaars, yellowbilled stork, goliath heron, nijlganzen en een zeearend. Verder krokodillen en ontzettend veel nijlpaarden. Hiervan valt het op dat ze heel veel krassen op hun rug hebben. We zien een kleintje dat het water uit komt en werkelijk onder de krassen en wonden zit. Hij lijkt wel mishandeld. We vinden het erg zielig maar is dat wel zo? Of is het gewoon normaal? We vragen ons af waar al die krassen toch vandaan komen.
Tegen de verwachting in maken we heel veel mooie foto's, vooral van nijlpaarden.

Terug naar Cape Vidal zien we vijf neushoorns de weg oversteken. Dit is net op een lastig punt waar de berm een heel steile helling is. Ze hadden ook vijftig meter verderop over kunnen steken want daar was het vlak. Maar nu zitten ze dus hier. Er is een mannetje dat steeds wordt weggejaagd. Hij heeft er erg veel moeite mee om dat hele gewicht die berm op te krijgen. Hij maakt heel diepe afdrukken in de aarde. We houden af en toe onze adem in als het er op lijkt dat hij het niet redt maar uiteindelijk lukt het.

Achter ons aan rijden een aantal van die Sharks die we net nog over de wegen zagen crossen waar je niet in mag. Ons beeld van hen wordt alleen maar bevestigd en versterkt. Bij de neushoorns schreeuwt er één naar ons dat we door moeten rijden terwijl er dus vijf neushoorns op de weg staan die geen kant op kunnen. Spieren en hersens gaan inderdaad niet samen zullen we maar zeggen.

Overigens zien we vandaag ook nog een aantal Samango-apen en uiteraard de nodige meerkatten. De apen zijn hier zo brutaal dat je zelfs de gordijnen van de cabin dicht moet doen. Als de apen voedsel en m.n. fruit zien liggen dan proberen ze in te breken.

Woensdag 12 oktober 2005

Het is nog net donker als Maud wakker wordt en ze gaat op de veranda van de stilte genieten zolang het nog kan. De vleermuizen zijn zeer actief en plotseling vliegt er één keihard tegen haar hoofd (oog). Zijn navigatiesysteem zal wel niet goed afgestemd zijn.

Als we Cape Vidal verlaten zit er iemand op een stoeltje. Bij de uitgang hadden we eerder al een bordje zien staan waarop een tekst stond als: "lifters voor St. Lucia". St. Lucia ligt hier zo'n 30 km vandaan. En nu zit er dus inderdaad iemand bij dat bordje. We kennen dit al van een vorige vakantie.
Deze man wil meerijden en dat vinden we prima.
Hij stelt zich direct netjes voor en blijkt een enorme kletskous te zijn. Hij werkt hier in de beveiliging en heeft vandaag een vrije dag die hij in St. Lucia door wil brengen. We vertellen hem over het rugbyteam maar hij houdt niet van rugby. Hij houdt meer van voetbal en weet ook van alles over de Nederlandse en Engelse competitie. Zelf is hij Chelsea supporter.
Nu we ook eens de kans krijgen om uitgebreid met een zwarte Zuid-Afrikaan te spreken vragen we ook eens naar een zwarte mening over de politieke ontwikkelingen. Hij vindt dat de situatie na de apartheid is verbeterd. Er is meer werk gekomen. Maar ook hij is niet te spreken over de huidige corrupte regering.
En ook hij bevestigd dat er erg veel criminaliteit is vanwege de armoede. Volgens hem kun je in St. Lucia niet meer aan het strand gaan liggen zonder bestolen te worden. Cape Vidal is daarentegen erg veilig. Dit zal ook wel een klein beetje gekleurd worden doordat hij duidelijk trots is op Cape Vidal en zijn werk hier in de beveiliging.

Vervolg: iMfolozi

Bijbehorende foto's