Mkhuze

Zaterdag 8 oktober 2005

Na een tijdje gaan we op weg naar Mkhuze. Onderweg kunnen we niets te eten vinden. Dat is een probleem dat we hier wel eens vaker mee maken. Er zijn stukken bij waarbij je uren en uren door een gebied rijdt waar geen restaurants en geen winkels zijn. Of in ieder geval geen winkel waar je als blanke iets van je gading kunt vinden. En als dat midden op de dag gebeurt dan is het honger lijden. Hoewel je met die uitspraak natuurlijk wel op moet passen als je door gebieden rijdt waar de mensen echt honger lijden.
Op zoek naar een restaurant volgen we een bordje, maar helaas is het gesloten. Bij het keren rijdt Hans het achterlicht kapot tegen een hek. Maar aan de andere kant is het goed dat dit hek er staat anders waren we twee meter naar benden gekukeld.

Het landschap wordt leger en leger. Her en der staan nog wat fotogenieke hutten. Als je durft te stoppen om een foto te maken dan wemelt het ineens van de kinderen om de auto. Waar ze allemaal vandaan komen is een raadsel. Het lijkt wel alsof ze uit de grond komen en ze willen sweets of money.

Bij Lavumisa weer het grensritueel. Bij de eerste, Swazilandse, slagboom worden we door een man naar een hokje gedirigeerd. Hij bespeurt kennelijk een Nederlands accent want hij vraagt of we uit Amsterdam komen. Uit Rotterdam dan? Als wij zeggen dat het nog zuidelijker is kent hij Eindhoven en Den Bosch. Dus wij vragen of hij ooit in Nederland is geweest. Maar dat is niet het geval. Hij heeft de landkaart bestudeerd zegt hij.
Bij de Swazigrens zit een dikke meneer te stempelen. We moeten weer hetzelfde formuliertje invullen als eergisteren. Daar zet hij een stempel op zonder er verder naar te kijken. Dan lopend naar de Zuid-Afrikaanse grens. Ander kantoortje. Met een computer deze keer. Daar wordt alles ingevoerd. Dan krijgen we een briefje mee met hoeveel personen en met welke auto we de grens over willen. Weer terug naar de auto en even zoeken welke slagboom nu eigenlijk de grens is. Briefje afgeven en we zijn de grens over.

Maud moet overigens eerst nog even naar de w.c. Er is er een in Swaziland en een in Zuid-Afrika. Maud wordt naar die van Zuid-Afrika verwezen terwijl we nog in Swaziland zijn. Daar zit buiten op de grond een ongeïnteresseerde griet aan haar nagels te pulken. Maud moet een Rand betalen maar die heeft ze niet bij zich. Dan mag ze ook gratis plassen.

Op weg naar Mkhuze zien we heel mooi Pongola liggen waar we anderhalf jaar geleden onze koperen huwelijksdag hebben gevierd. Het roept mooie herinneringen op en we zouden er graag nog eens naartoe gaan maar helaas is dat iets te duur om jaarlijks te doen.
In Mkuze zelf moeten we inkopen doen maar vandaag is het zaterdag en de winkels zijn op zaterdag en zondag na de middag gesloten. Er is echt helemaal niks te krijgen. Een enkele winkel met bij elkaar geraapte artikelen is wel open, dus daar proberen we nog maar iets te kopen. Zoals een blik smack. En op de markt zijn nog een paar broden te koop. Bij het tankstation vinden we vervolgens nog French Polony.
Vervolgens naar Mkhuze. Dit is een onverharde weg door traditioneel Zulu gebied met hutjes en waterkranen waar ze van heinde en verre met kannen naartoe moeten. Het is nog erg onderontwikkeld gebied.

In Mkhuze blijkt inderdaad een mini restaurant c.q. afhaaltent te zitten: de Rhino Dine-O. Deze is drie keer per dag open voor ontbijt, lunch en diner. Hij zit precies tegenover onze bungalow wat erg handig is want nu hebben we in ieder geval wat te eten de komende dagen en hoeven we niet van die smack en bonen te leven en ook hoeven we morgenvroeg niet nog eens helemaal op een neer naar Mkuze om boodschappen te doen. En bij de receptie is voldoende drinken te krijgen dus we kunnen er de komende dagen weer tegenaan.

De bungalow waar we zitten (nr. 8) is groot maar oud en versleten. Het heeft geen overkapte veranda dus je moet binnen eten. Dat hebben we tot op heden nog nooit hoeven doen (behalve in Lesheba). De horren zijn ook her en der versleten. Het water is schijnbaar wel drinkbaar in die zin, dat het gezuiverd is met zouten en chloor en dus vies.
En zo kneuterig als het huisje is, er staat hier wel een televisie met schotelantenne. Maar daar kunnen we dan weer geen zenders mee ontvangen.
Het handige KZN-wildlife systeem van genummerde kruispunten is hier niet consequent toegepast en onlogisch waardoor we af en toe de weg kwijt raken.

Ook hier hebben we geen sleutel van de bungalow. Dat is bijna nergens in Zuid-Afrika. Er zal wel niets gejat worden in die kampen. De enige sleutel die we tot nu toe hadden was in de Mantenga Lodge in Swaziland. En dan hadden we ook nog een sleutel in Lesheba maar die was er niet om mensen buiten te houden maar om apen buiten te houden.

En hier komen we ook de eerste muggen tegen.
En elk kamp in een park lijkt wel zijn eigen huisdieren te hebben. Hier lopen heel veel halftamme nyala's rond. Waar nyala's in andere parken tamelijk zeldzaam zijn lopen ze hier met duizenden rond en komen ze dus in het kamp.

We rijden nog even rond en gaan zitten bij waterplaats Kumasinga. Dat is een heel goede waterplaats. We zitten er niet zo lang en er komt van alles langs: bavianen, meerkatten, nyala's. En dat alles zo dichtbij dat je niets aan je telelens hebt. Je moet bijna een groothoek gebruiken om de dieren te kunnen fotograferen.

Zondag 9 oktober 2005

De dag begint erg donker en het miezert af en toe. Wel is het 21 graden maar met die wolken en die wind maakt het toch dat het niet zo'n prettig weer is.
Mkhuze is landschappelijk een heel mooi park met heel veel verschillende landschappen. De ene keer savanne, dan weer vol lage acacia's waar je onderdoor kunt kijken. Ze hebben een figforest en een sandforest, en gebieden met veel gele koortsbomen in de buurt van de Nsuma Pan en de Mkhuze rivier.

Als je rondrijdt in Mkhuze dan zie je niks of bijna niks. Wel veel impala's en nyala's. Maar ze hebben hier veel hides (skuilings in het Zuid-Afrikaans) bij waterplaatsen en daar is wel veel te zien.
Vanmorgen hebben we één tot anderhalf uur bij waterplaats Kumahlahla gezeten. Daar is een hadeda-ibis bezig om een nest te bouwen precies voor de skuiling. Op de grond is hij druk om grote stokken te bemachtigen waarmee hij dan met veel lawaai de boom in vliegt en er een nest van bouwt.
Verder zien we daar een woolly-necked stork en de eerste wrattenzwijntjes en natuurlijk veel impala's en nog een groepje meerkatten. Later rijden we verder en dan zien we….helemaal niets.
In de culture village zien we ook….helemaal niets. Het is een gebouwtje zonder deur en vol met souvenirs. Voor het gat staan drie stokken om aan te geven dat het gesloten is. Maar als je een souvenir had willen hebben dan had je het helemaal leeg kunnen roven.

En in het kamp wemelt het weer van de dieren. We zien zelfs een redelijk grote landschildpad die blaadjes eet. Ook zien we bavianen bij de safaritenten en als we met ons ontbijt op het terras zitten dan komen er meerkatten, nyala's en impala's langs. En als we daarna rondrijden dan zien we weer…..helemaal niets.
We weten wel op welke plek de wilde honden nu al een week zitten maar ook daar zien we niets.

We willen de safaritenten even bekijken om te zien of ze hetzelfde zijn als in Mpila. Maud sluipt naar een tent waarvan we denken dat die niet bezet is maar dat blijkt wel het geval te zijn. Er is een Zuid-Afrikaanse mevrouw. Ze nodigt Maud uit om rond te kijken en begint er direct over dat de parken en ook het Krugerpark niet meer is wat het geweest is. Sinds het onder zwart management staat begint het af te takelen. Volgens haar hoef je maar naar de w.c.'s te kijken om te zien of er blank of zwart management is.
We kunnen er niet over oordelen hoe het vroeger was, maar dat van die w.c.'s klopt wel. Het is ons namelijk al een aantal keer opgevallen dat de openbare toiletten nergens op slot kunnen. Overal zijn de sloten kapot of ontbreken de sleutels. Erg netjes zijn ze ook niet en alles ziet er enigszins verwaarloosd uit. Dus dat klopt wel.
De tenten zijn overigens precies hetzelfde als die in Mpila.

's Avonds halen we weer wat te eten bij de Rhino Dine-O en eten dat in onze bungalow op. Het smaakt allemaal best goed.

Maandag 10 oktober 2005

Om 05.30 uur gaan we op weg naar de Ediza Pan waar de wilde honden zouden zitten maar helaas. Die zien we niet. Wel kudu's en uiteraard impala's en nyala's. Die moeten er hier miljoenen zitten.

Vervolg: Cape Vidal

Bijbehorende foto's