Swaziland

Donderdag 6 oktober 2005

Vervolgens rijden we naar Swaziland wat vanuit de Malelane Gate maar een klein stukje is. Bij Matsamo komen we bij de grens. Zoals gebruikelijk is er eerst een Zuid-Afrikaanse grens. Deze ziet er nog redelijk georganiseerd uit. Wel moet je uitstappen en naar binnen in een kantoortje. Je paspoort laten zien, stempels halen, papiertje meenemen, papiertje afgeven, en via de slagboom het land uit.
Dan komen we bij de grens van Swaziland. Dus wederom parkeren en een kantoortje in. Hier hangen wat mensen achter een foezelige balie en staat de televisie te blèren met een of andere talkshow erop. Papiertje invullen. We geven de paspoorten af met het papiertje erop maar dat mag niet. Het papiertje moet in het paspoort. Terwijl we dat doen is er al iemand anders aan de beurt dus moeten we weer aansluiten. Vervolgens krijgen we weer een ander papiertje. Dat moeten we weer afgeven aan de man bij de slagboom. Deze vraagt of wij al de 5 Rand voor de auto hebben betaald. Dat hebben we niet want niemand heeft ons verteld dat dit moet. We willen dus weer parkeren en weer uitstappen maar dat hoeft niet. Wij moeten hem 5 Rand geven en dan gaat hij het wel doen. We vragen ons af of we nu worden opgelicht maar ja, voor 5 Rand, toe maar. Maar hij meent het eerlijk want we moeten blijven wachten op de kwitantie. Die krijgen we en dan mogen we Swaziland in.
Al met al kost het allemaal toch veel minder tijd dan we verwacht hadden want we hadden toch wel op een uur gerekend en nu zijn we in ongeveer 20 minuten de grens over.
Overigens zagen we net voor we de grens naderden een vrouw met een koffer die door een prikkeldraad-hek klom. Zou zij nu illegaal de grens overgestoken zijn?

Swaziland zou meer Afrikaans aandoen dan Zuid-Afrika maar dat kunnen we niet zeggen. We vinden eigenlijk dat het wel erg op het "zwarte" Zuid-Afrika lijkt, dat we tot nu toe kennen. Dezelfde rotzooi (misschien zijn de plastic zakjes hier van een andere supermarkt) en continue kinderen in schooluniform die van of naar school aan het wandelen zijn.
Het landschap is heel mooi heuvelachtig maar verder zie je niet dat je buiten Zuid-Afrika zit.

Het weer wordt nu echt verschrikkelijk slecht. Het regent dat het giet. Het hoost. De wolken hangen zo laag dat we in de hogere gebieden helemaal in de mist zitten. En het is nog maar een graad of tien.
In de Mantenga Lodge valt drie keer de stroom uit. Door de regen? Of zou dat altijd gebeuren?

Vrijdag 7 oktober 2005

Deze morgen hangen de wolken ietsje hoger dan gisteren, maar dat verandert snel. Wel blijft het voorlopig droog hopen we. Dus gaan we toch maar wandelen in Mlilwane. Het is wel erg vochtig donker weer met een graad of 15 en het miezert licht.
Bij aankomst in Mlilwane is zojuist een groot kampvuur aangestoken in de boma. Eerst verschijnt een struisvogel die van de resten van de barbecue begint te snoepen. Daarna komen er drie wrattenzwijnen die ín de warme as van het kampvuur gaan liggen. Echt geen gezicht.

De wandeling is mooi. We lopen langs een heleboel blesbokken die we nog nooit eerder gezien hebben.
De wrattenzwijnen laten zich van heel dichtbij benaderen. We horen ze zelfs het gras losrukken en smakken. Ook zien we in de varens verscholen impala's.

Een gedeelte van de wandeling gaat door bergachtig gebied. Het doet ons erg denken aan Costa Rica. Ook wel omdat het zo nat is. Het is hier geen regenwoud maar toch weelderig dicht begroeid. Met lange slingerplanten en veel planten met bloemen. En dan nog die glibberpaadjes erbij. We zien veel sporen van impala's die uitgegleden zijn. Ook zien we hier voor het eerst de nationale vogel van Swaziland: de purplecrested lourie.
Twee keer zien we een dood dier. Een keer ligt een dode impala in een meertje (wat later de hippopool blijkt te zijn) en er ligt een dode blesbok in een riviertje. We vragen ons af hoe die dieren hierin terecht zijn gekomen en waarom ze niet opgevreten zijn. Krokodillen zien we niet.

Al met al deert het slechte weer ons niet. Het heeft eigenlijk wel wat en hoort erbij. En voor de verandering is het mooi om nu eens door een Afrikaans landschap te lopen met bossen, weelderige begroeiing en klaterende watervalletjes.
Ook groeien hier veel bomen waarvan op dit moment de paarse bloesem bloeit, wat een schitterend gezicht is. Die bloesem valt ook in grote aantallen op de grond waardoor de paden bezaaid zijn met een paars tapijt. We lopen dus op sommige stukken over paarse paden. Echt heel erg mooi.
Aan het eind van de wandeling komen we bij de hippopool aan. Vanaf een hoge landtong hebben we een prachtig uitzicht op een nijlpaardmoeder met jong die op een eilandje in het meertje staan. We pakken de krukjes dus maar even uit om hier pauze te houden. Op een gegeven moment komt nog een tweede klein nijlpaardje op het eilandje gekropen en even later plonst hij met geweld weer in het water.
Maar helaas horen we gedonder in de verte dus besluiten we om toch maar verder te lopen waarbij we nog heel dicht bij het nijlpaard komen.

We besluiten om toch maar de gewone "autoweg" terug naar het kamp te nemen en niet meer via de klauterpaadjes en dat is maar goed ook want op de laatste 800 meter begint het werkelijk te gieten van de regen. De regencapes helpen er maar amper tegen.

Vanwege het slechte weer besluiten we om maar niet naar het Cultural Village te gaan maar in plaats daarvan op souvenirjacht. Eerst gaan we naar het Mantenga Craft Center waar ze heel mooie spullen hebben en dus ook wel wat duurder.
Maar we willen eerst nog naar de concurrentie kijken. Ze hebben hier ook nog allemaal toeristische marktstalletjes. Er staan een stuk of dertig kramen naast elkaar met heel veel dezelfde spullen. Bij elke kraampje roepen ze je naar binnen maar het is niet opdringerig. Verder gaat men daar gewoon zijn eigen gang alsof het een dorpje is. Er worden haren ingevlochten, maïs geroosterd, bij een vuurtje gezeten en gekletst, cola verkocht, kinderen spelen op de grond etc.
Bij een man kopen we een olifantje voor 10 Rand. Hij heeft zo'n enthousiast verkooppraatje over zijn happy elephants en brengt dat zo theatraal en humoristisch dat we dat wel kunnen waarderen. In dat soort gevallen kopen we eigenlijk altijd wel een kleinigheidje. Al is het gewoon maar als stimulans voor iemand die op een leuke, niet vervelende manier, zijn geld probeert te verdienen. Wij zijn in dit geval tenslotte wel de rijke stinkerds.

Bij een grappige enthousiaste jongedame kopen we een schaakspel met een tafeltje erbij voor 200 Rand. Ook geen geld vinden wij. In een ander stalletje zien we een soort binnenvijvertje waar je water in moet doen en dan liggen er als het ware nijlpaarden in het water. Zij vertelt ons dat die 50 Rand kost. Dus hoewel het niet haar stalletjes is heeft ze er toch connecties mee. Daarom onderhandelen we bij de aankoop van het schaakspel dat we een korting willen hebben op de nijlpaarden.
Dat stalletje is van haar vriend of vriendin dus ze weet niet of dat kan. Maar onderhandelen is een spel en dus sluipt ze letterlijk naar dat stalletje (met ons sluipend erachteraan). Ze pakt dat ding en rent weg (en wij rennen er weer achteraan) en we kunnen het kopen voor 40 Rand. Maar niets zeggen hè? Het is erg humoristisch en we hebben allemaal lol.
We vinden het hier dus een prettige plaats om souvenirs te kopen en te onderhandelen. Leuke mensen en een goede sfeer.
Intussen is het zonnetje ook nog aarzelend doorgebroken, dus wat wil je nog meer?

Hans heeft momenteel zijn T-shirt aan met de woorden hello hello op de voorkant. Dat slaat in als een bom. Bijna iedereen heeft er wel een opmerking over en/of roept hem na: "hello, hello"; "hello hello".
Als we onze spullen in de auto leggen horen we mensen roepen. Het zijn de Britten die we gisterenochtend in Berg en Dal zagen. Dat is ook toevallig. Ze aarzelen een beetje om de markt op te gaan, maar na onze enthousiaste verhalen gaan ze op weg.

Het schijnt zo te zijn dat de koninklijke familie hier uit erg veel leden bestaat. Wij denken ze af en toe over straat te zien rijden. Er verschijnt dan een politieauto met sirene en knipperlichten. Daarachter rijdt dan een zeer dure auto, terwijl de rest hier allemaal koekblikken zijn. En dat rijdt dan in een slakkengangetje (of juist zeer snel) omringd door nog meer auto's over straat. En iedereen gaat opzij en kijkt ze na. Ook de nummerplaten zijn apart: M en dan 2 cijfers of zoiets.

Bij Mlilwane was overigens nog een bordje waarop vermeld stond dat alle vogels tot de koning behoorden of iets dergelijks. Het ging in ieder geval over koninklijke vogels en dat het verboden is erop te jagen. Nou mag dat sowieso al niet maar die koninklijke toevoeging zal wel extra afschrikwekkend moeten zijn.

's Avonds eten we weer in de lodge. De toetjes zien er mooi uit. De elektriciteit valt nu maar twee keer uit.

Zaterdag 8 oktober 2005

Het weer is nog niet goed dus gaan we niet naar de Cultural Village. Bovendien lijkt het ons bij nader inzien toch niet zo leuk.
Dus gaan we nog maar even naar Mlilwane. Met onze wildcard kunnen we er tenslotte gratis in.
En we hebben geluk dat het toch nog mooi weer wordt. We hebben nog wat rondgelopen en veel van het "gewone spul" gezien. Helaas geen nijlpaarden op de oever deze keer. Af en toe klappen we de krukjes uit om van het uitzicht te genieten.

Vervolg: Mkhuze

Bijbehorende foto's