Krugerpark

Vrijdag 30 september 2005

Daarna op weg naar het Krugerpark. Het wordt steeds heter naarmate we verder het laagveld inkomen. We komen het park binnen via de Punda Maria gate. Het lijkt hier wel herfst, zo is alles verbrand door de zon. Het is ongelofelijk droog hier in het noorden van Kruger. We vinden het eigenlijk wel erg zielig voor de dieren. Maar ze zullen het wel gewend zijn want dit komt jaarlijks terug.
Het eerste dier dat we zien in het Krugerpark is een kudu.

Inmiddels is het 13.30 uur en we moeten nog eten en boodschappen doen dus rijden we linea recta naar het Punda Maria kamp. Daar is niks meer verkrijgbaar. De winkel is nagenoeg leeg. Er zijn nog een paar pakken bevroren vet vlees dat we niet lusten en de enige groente die verkrijgbaar is, is een blik witte bonen in tomatensaus. We scharrelen maar wat bij elkaar.
Het drinken is ook bijna op. In het restaurant kunnen we geen cola meer krijgen want die hebben ook niets meer, we moeten maar in de winkel kijken of daar nog iets staat maar dat is dus ook bitter weinig. Verder is het eten echt niet lekker, halfrauwe frites. Het is wel afzien hier in het minder druk bezochte uiterste noorden van Kruger, maar dus wel lekker rustig.
Dat wordt nog wat want vanaf nu zitten we zes nachten in een bushveld camp waar we zelf moeten koken en waar geen winkel of restaurant is.

We komen aan in Sirheni camp wat erg rustig is en aan een dam ligt die nog volop water bevat, wat een zeldzaamheid is in dit seizoen en in dit deel van het park.
Voor ons terras paren nijlpaarden in de rivier dus waarom zouden we nog een gamedrive gaan doen? We hebben ook geen zin meer in een gamedrive dus bekijken we olifanten, nijlpaarden en vogels vanuit het kamp.

Tijdens het avondeten horen we een heleboel gekraak van takken, dus we gaan toch maar eens kijken met de zaklamp. Dan blijkt dat precies bij ons terras op zo'n 10 tot 15 meter van ons vandaan, een olifant staat te eten. Dineren met de olifant dus.

Zaterdag 1 oktober 2005

Vannacht zijn we voortdurend wakker gemaakt door nijlpaarden die in het water lagen te knorren. Tijdens de eerste gamedrive zien we wat nyala's en olifanten maar verder eigenlijk niet zoveel. Terug bij het huisje zijn ze net de kast aan het repareren die gisteren bijna uit elkaar was gevallen.

Na het ontbijt gaan we op zoek naar de hide. Daar blijken vier mannetjesolifanten bij de rivier te staan. Een olifant steekt de rivier over en komt wel heel dicht bij de hide staan. Eigenlijk wilden we vandaag naar Pafuri rijden om daar te gaan lunchen maar we hebben zo lang naar de olifanten staan kijken dat daar nu geen tijd meer voor is.
Daarom besluiten we om dan maar naar Shingwedzi te gaan. Gelukkig hebben ze hier iets meer in de winkel dan in Punda Maria dus vanavond hebben we toch nog iets voor op de braai.

Momenteel is Shingwedzi echt de hoofdstad van de olifanten. Je kunt nauwelijks rondrijden zonder een olifant te raken. Op de 11 km lange weg van Shingwedzi naar Kanniedood kunnen we letterlijk, zonder overdrijven, geen 50 meter rijden zonder olifanten te zien. En dan nooit maar ééntje maar altijd meerdere. Er moeten er dus minimaal 200 zitten.
Op één plek zien we een piepklein babyolifantje in een greppel liggen slapen. De moeder moet er telkens langs om te kunnen eten maar ze krijgt het voor elkaar om nooit op haar slapende kind te gaan staan.
Ook zien we nog een aantal grote vogels zoals de Goliath Heron, de Open-billed stork, de Ground Hornbill en de Bateleur. Ook veel nijlpaarden een stuk of tien krokodillen.
We rijden terug over wat één van de mooiste routes van Kruger zou moeten zijn (Mphongolo loop), maar dat zal dan wel in de natte tijd zijn als er water in de rivier staat. Wij zien eigenlijk niks en omdat het nog altijd bloedheet is en we voortdurend in de zon zitten twijfelen we of we terug zullen gaan naar het kamp omdat daar misschien wel weer parende nijlpaarden zitten en hier zit niks.

Toch besluiten we om nog maar een stukje te rijden maar ook nu zien we "alleen" een heleboel olifanten en impala's, dus we rijden toch maar terug naar Sirheni.
Ongeveer 1 km voor de poort moeten we wachten voor een overstekende impala. En ineens, alsof hij uit het niets kwam, op de weg, we rijden er bijna overheen, een luipaard dat op jacht is naar die impala. En omdat hij op jacht is laat hij zich ook niet door mensen wegjagen. Dus kunnen we hem heel lang bekijken.
Verder zijn er ook geen andere auto's.
Even later gaat hij wat verder in de bosjes liggen. Na het verzetten van de auto hebben we daar prachtig zicht op. De luipaard blijft daar een kwartiertje liggen en gaat ook nog eens liggen rollen op de grond. Het uitzicht is schitterend, met allemaal droog blad, wat nu een herfstrode tint heeft en een late avondzon erbij. Een magisch gezicht.
Uiteindelijk komt er nog een auto maar wij willen eigenlijk niet aan de kant want er is maar één plek waar zicht is op de luipaard en dat is waar wij staan. Bovendien zijn we bang dat we de luipaard wegjagen als we de auto starten. Dus hebben wij de mensen van die andere auto uitgenodigd in onze auto. Er is ruimte genoeg en bovendien is de situatie zodanig dat zij makkelijk over kunnen stappen zonder dat de luipaard dit kan zien.

Uiteindelijk komt er een gamedrive voertuig met een paar medewerkers aangereden. Daar schrikt de luipaard van en verdwijnt uit het zicht maar wij hebben een fantastisch kwartier achter de rug.

Bij terugkomst is het al bijna donker en flansen we maar een maaltijd in elkaar. Want we moeten het hier in het noorden van Kruger echt doen met wat er nog in de schappen staat.
Tijdens het eten horen we een geweldig indrukwekkend luid gebrul. En wij zijn er van overtuigd dat dit de luipaard van zojuist is.
Verder hebben we weer twee olifanten die precies voor onze veranda op zo'n 15 meter afstand staan te eten. Dus wederom eten met de olifanten onder begeleiding van knorrende nijlpaarden.

En straks gaan we een tweede poging wagen om met zijn tweeën in de hitte in een veel te klein bed te gaan slapen. Volgende keer nemen we toch maar een huisje met twee aparte bedden.

Dus we sluiten vandaag af met nummer één van onze persoonlijke big five: leeuw, luipaard, cheeta, wilde hond en zwarte neushoorn.

Zondag 2 oktober 2005

Vanmorgen is Maud al om 4.30 uur wakker. Aangezien we vandaag erg ver moeten rijden naar Talamati gaan we geen ochtend gamedrive maken en gaat ze naar de hide.
Daar heeft ze ongeveer een uur in haar eentje gezeten en de zon zien opkomen boven de rivier. Opeens verschijnen er twee nijlpaarden boven aan de heuvel die langzaam op het water aflopen en erin verdwijnen. Maar helaas gaan ze net niet in de mooie spiegelende opkomende zon liggen voor een romantische foto.
Om 07.00 uur gaan we op weg voor de lange rit naar Talamati. We komen onderweg niet echt veel dieren tegen. Wel veel uitzichtpunten.

Maar op een gegeven moment staan we bij een droge waterplaats en verschijnt een werkelijk reusachtig grote kudde buffels. Na 300 stoppen we maar met tellen en gaan we weer weg want er komt nog lang geen eind aan. De buffels zijn er kennelijk van uit gegaan dat ze hier een modderbad kunnen nemen maar dat valt tegen en dus trekken ze in een eindeloze sliert verder naar de volgende waterplaats.

Wij rijden zelf door naar Letaba waar we wat gaan eten in het restaurant. Op het moment dat je de laatste hap op hebt weten de vogels dit kennelijk. Ze springen namelijk prompt op je bord om alle restjes op te eten.

Na het eten rijden we naar Satara om boodschappen te gaan doen. Onderweg stoppen we nog even bij viewpoint N'wamanzi. We stappen uit om van het uitzicht te genieten. Plotseling begint Hans te roepen dat er een aap in de auto zit. We hebben de ramen open laten staan en een meerkat is stiekem in de auto gesprongen en is linea recta naar de boodschappentas gegaan die helemaal achterin staat.
Hij weigert om zich uit de auto te laten jagen en als dat eenmaal toch is gebeurd, dan komt hij telkens weer terug om de rest te jatten, terwijl wij gewoon naast de auto staan. Het is echt een heel brutale aap.

Vanmorgen was de temperatuur om 09.30 uur al 35 graden en om 14.00 uur is het 40 graden. Het is eigenlijk veel en veel te heet. Je ziet alleen nog dieren bij de waterplaatsen en verder nergens.
Behalve die enorme kudde buffels zien we olifanten, kudu's, zebra's en impala's. Bij Talamati aangekomen blijkt dat ze hier een verlichte waterplaats hebben dus dat is een heel leuke verassing. Hopelijk is die net zo goed als ze destijds in Etosha waren. Vanuit de bungalow hebben we eigenlijk niet echt een uitzicht dus die waterplaats is hier een mooie aanvulling.

Bij de namiddag gamedrive zien we niet zo veel. Maar wel een witte neushoorn met jong. We gaan wat eten en daarna naar de waterplaats. We blijken hier met een paar minuten een luipaard gemist te hebben. Potver!
Maar gelukkig is er nog wel een witte neushoorn. Deze heeft een 50 cm lange wond op zijn bil. Ook verschijnt er een olifant, een jakhals en een hyena.

Terug in de bungalow schrikken we ons helemaal kapot als opeens de deur open gaat. Het blijkt een onbekende mevrouw te zijn die in de verkeerde bungalow naar binnen is gestapt.

Maandag 3 oktober 2005

Vanmorgen vroeg weer een gamedrive gemaakt. We zien een heleboel wild maar geen specialiteiten. Wel kudu's, impala's, zebra's, giraffen, gestreepte mangoesten en ground hornbills.

Terug bij de bungalow gaan we uitgebreid ontbijten. We zetten ook een drinkbak neer voor de vogels en strooien wat brood (wat eigenlijk niet mag). Daar komen allerlei verschillende vogels op af waar we mooie foto's van kunnen maken.

Vervolgens gaan we naar de waterplaats en daar blijkt dat we vanmorgen een kudde sabelantilopen hebben gemist. Dat is natuurlijk balen. Je kunt hier kennelijk beter bij de waterplaats gaan zitten dan met de auto rond gaan rijden.
De waterplaats is echt geweldig. De hele dag loopt het wild in zeer grote aantallen af en aan. Heel veel impala's, zebra's, kudu's, giraffen, wrattenzwijnen, gnoes etc.
In de hide treffen we ook de mensen die in de bungalow naast ons zitten. (Zij zitten in 1, wij in 2.) Het zijn Zuid-Afrikanen en één van hen is de vrouw die gisteren onze bungalow binnen kwam.
Als "goedmaker voor de schrik" vragen ze ons vanavond te eten op een Zuid-Afrikaanse braai en daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen.

Bij de waterplaats staat ook een grote betonnen ton met water. De apen klimmen daarop om te gaan drinken. Op een gegeven moment springt een baviaan op die ton waardoor een andere er weer afkukelt en zich nog net aan de rand kan vasthouden. Die hangt daar dus een beetje gevaarlijk te bengelen en het frappante is dat de andere apen hem helpen door zijn armen te pakken en hem omhoog te trekken. Precies zoals wij mensen dat ook zouden doen.
De bavianen zijn hier ook heel grappig brutaal. Ze hebben hier buiten niet-apen-proof vuilnisbakken staan. (Waarom toch altijd als je geen eten buiten achter mag laten?) Maar goed, hier is dus een groep bavianen die om de paar uur in een razend tempo alle huisjes langsgaan en al die prullenbakken om gooien. En als er dan iets in zit dan hebben ze geluk. Het is wel een grappig gezicht, ze hebben duidelijk een vaste route en vaste tijden.

's Avonds gaan we op bezoek bij de buren. Ze heten Pitty, Louis, Annelies en Ernst (als we het tenminste allemaal goed schrijven.) Het was een heel gezellige avond. Wij spreken in het Nederlands en zij in het Afrikaans en dat is, op een paar woorden of begrippen na, heel goed te doen. Het is meer net alsof een tukker met een Limburger zit te praten.
De ene man is kaakchirurg en de andere een patholoog en wat de vrouwen doen weten we eigenlijk niet. Ze komen allen uit Pretoria en hebben elkaar lang geleden op de universiteit ontmoet.

Ze hebben ons echt Zuid-Afrikaans braaien laten zien. Eerst gooien ze een heleboel hout op de barbecue wat dan een soort kampvuur wordt. Daar ga je dan omheen zitten kletsen met een drankje en als het houtskool geworden is dan gooi je het vlees erop. Op het vlees komt zout en citroensap dus dat onthouden we maar eens voor thuis want het was erg lekker.
Vervolgens wordt de tafel gedekt en kan het eten beginnen. Ze hebben alles zelf gemaakt tot aan de champignonsaus, aardappelsalade en toetjes toe (passievrucht-jelly met een soort vla-sausje).
Achteraf hebben we spijt dat we de recepten niet gevraagd hebben want het is heerlijk.

De sla zijn allerlei soorten groentes in stukjes gesneden en op een schaal gerangschikt. Ook is het traditie om er blatjang bij te eten. (Ook hier hebben ze uiteraard historische banden met Indonesië. De eerste blanken die zich hier vestigden kwamen hier vanwege de VOC.)

Voor we aan het eten beginnen houden we allemaal elkaars hand vast voor het gebed en daarna zingt men nog een meerstemmig danklied. Erg mooi.
Het is leuk om te praten over de overeenkomsten en de verschillen tussen Zuid-Afrika en Nederland.

Zo is er soms een verschil in woorden. Kuieren betekent in het Zuid-Afrikaans zoiets als onverwacht bij vrienden binnenvallen en blijven hangen voor de klets en een drankje. Louis zegt enigszins aarzelend dat hij had gehoord dat wij een varkensboerderij een varkensfokkerij noemen. Hij dacht vast dat hij voor de gek was gehouden. Bij hen is een fokkerij namelijk een bordeel. Waarop wij opmerken dat het bij onze fokkerijen de bedoeling is dat er iets wordt geproduceerd en bij die van hen dus duidelijk niet.

Naast hun bungalow is een bobbejanen-toilet. Zij zitten op de hoek van het kamp en op die hoek staat een grote boom. Elke nacht komen daar 40 bavianen in slapen en die laten al hun ontlasting naar beneden vallen. Net mensendrollen. We hebben het overdag ook al gezien, die hele hoek ligt zeker 10 cm dik bezaait met drollen. En in deze hitte begint die geur met enige regelmaat rond te walmen.
Na afloop van het eten krijgen we uitleg over de zuidelijke sterrenhemel met het zuiderkruis, orion en de melkweg. Hier zijn veel meer sterren te zien dan in Europa met al onze lichvervuiling.

Dinsdag 4 oktober 2005

Maud dacht vanmorgen een olifant bij de waterplaats te zien maar bij aankomst bleek er geen olifant te staan maar wel een neushoorn.
Daarna doen we een korte gamedrive waarbij we weinig zien, behalve een paar roofvogels die we niet goed kunnen herkennen.
Helaas is de GSM geweekt in een sapje van ananas en wortel waardoor hij het niet meer doet. Hij lag in een bakje boven de autoradio maar onder de tray voor de drankjes en helaas lekte dit flesje, wat we veel te laat ontdekte.

Na het uitchecken gaan we nog een tijdje bij de waterplaats zitten, want die is wel heel bijzonder. Het wild rond Talamati valt tegen maar de waterplaats trekt juist wel heel veel wild. Deze is bijna nooit dier-loos. Vandaag zien we weer veel zebra's, gnoes, impala's en heel veel wrattenzwijntjes die een modderbad komen nemen.

Ook hebben we twee soorten apen bij de hut gehad. We hebben een waterbakje neergezet en wat brood gestrooid. Beide voor de vogels. Maar het water wordt opgedronken door zeer brutale bavianen en er komt een meerkat om het brood te jatten. In no-time propt hij zijn mond vol tot alles er uit puilt. Hij moet later nog maar zien dat hij het opgevreten krijgt maar alles wat je in mond hebt dat kun je meenemen.

Op weg naar Skukuza komen we nog een bizar tafereel tegen.
Bij een droge waterplaats ligt een dood nijlpaard. Hij ligt gewoon op zijn buik met zijn kin op de grond en ogen open. Net alsof hij nog leeft. Maar zijn rug is open gevreten door gieren die even verderop, met een volle maag, in de boom zitten. Ook heeft hij zijn ontlasting laten lopen.
Maar verder zijn er geen sporen van roofdieren of aaseters. Buiten dat bekraste gat is het nijlpaard nog helemaal gaaf. Dus we vragen ons af hoe, wanneer en waarom het is doodgegaan. Van ouderdom misschien?

Van Skukuza rijden we naar Biyamiti. Tijdens de namiddag gamedrive zien we alleen kudu's, impala's en olifanten, de diersoorten waar we er inmiddels al 100.000 van hebben gezien.
's Avonds gaan we slapen in een bloedhete kamer. Het is vandaag alweer 40 graden geweest en ze hebben hier de hele dag de ramen open gehad dus binnen is het ook ongeveer 40 graden. Echt verschrikkelijk.

Woensdag 5 oktober 2005

Bij het wakker worden blijkt het heerlijk afgekoeld te zijn.
Het wordt nu toch wel onderhand tijd voor leeuwen. We zitten nu al 5 dagen in het Krugerpark en hebben er nog geen gezien. Terwijl Kruger toch wel bekend staat om zijn leeuwensightings.
Wel heel veel ander moois gezien maar die leeuwen worden nu toch wel een beetje een obsessie. Waar zijn ze? Andere mensen die hier vaak komen spraken er ook al over dat er op dit moment geen leeuwen te zien zijn. En in de parken waar we nog naartoe gaan zitten geen (of nauwelijks) leeuwen.

Maar gelukkig is het vandaag een bewolkte dag en is het fris. Vaak zie je dan ook meer dieren en de dag begint inderdaad goed.
We zien al snel maar liefst vijf hyena's als we op weg zijn naar Crocodile Bridge. Zoveel hebben we er nog nooit bij elkaar gezien.

Van Crocodile Bridge rijden we naar Lower Sabie. Dit is een wat drukker gebied van het park maar het voordeel is wel dat je de safaritip "spot a spotter" goed kunt volgen.
Eerst zien we twee keer een neushoorn omdat er auto's naar staan te kijken. Maar wij zijn ook nog een honeybadger waar de rest geen oog voor heeft. Maar die zie je nu juist veel minder dan neushoorns.

Even verderop staan auto's bij twee leeuwen onder een boom. Daar zijn dan eindelijk leeuwen. We zien net twee oren boven het gras uitkomen. Gelukkig gaat het mannetje heel even staan waardoor we met zekerheid weten: het is een leeuw. Tja, dat was het dan.

We rijden met onze picknick spullen naar Lower Sabie om te gaan ontbijten. Net voor Lower Sabie zien we veel auto's en busjes staan, dus daar moet wat te zien zijn. En jawel, twee mannetjesleeuwen en een vrouwtje liggen langs de weg. Ze trekken zich nergens iets van aan en we staan er op een gegeven moment twee meter vandaan. Het zijn erg close-up foto's geworden. Wow!
Achteraf hebben we spijt dat we later niet op een afstand naar de leeuwen en al die busjes hebben gekeken. Nu waren we er zo dichtbij en waren we zo bezig met fotograferen dat het eigenlijk niet echt een wildernis ervaring was. Acht ja, altijd wat te klagen.

Daarna breakfast with the birds bij Lower Sabie. Er zijn heel heel erg veel vogels op die picknickplaats. Allerlei soorten en kleuren.
Na het ontbijt rijden we weer terug naar Biyamiti zonder dat we veel bijzonders zien. In Biyamiti probeert Maud nog wat suikerbekkies te fotograferen maar dat valt niet mee.

Om 14.30 uur doen we nog een gamedrive. We zien bromvogels (Southern Hornbills) en een heleboel neushoorns. Met die neushoorns zijn we tel vandaag kwijtgeraakt.
Ongelofelijk eigenlijk dat we in Kenia en Namibië nooit neushoorns hebben gezien en dus dachten dat ze zeldzaam waren! (Nou ja, het ligt natuurlijk wat genuanceerder, met die witte en zwarte en noordelijke en zuidelijke soorten.)

Bij picknickplaats Afsaal doen we nog wat kleine boodschappen die we vergeten waren. De mangoesten die er zouden moeten zitten kunnen we niet vinden. Het weer is inmiddels omgeslagen. Het waait erg hard en we vinden het erg fris. Het is namelijk 30 graden dus moeten we een trui aan doen.

We zijn nog geattendeerd op een nest dat aan de privé weg van Biyamiti in een boom zit. Er zou een adelaarskuiken in zitten maar het blijkt een uilskuiken te zijn van één van de grootste uilen ter wereld, de Giant Eagle Owl. Dat lijkt ons althans wel waarschijnlijk want tegen de avond zaten er in de buurt van het nest twee grote uilen in de boom.

Donderdag 6 oktober 2005

Deze ochtend zien we niet zoveel op de gamedrive. Weer een aantal kudu's en impala's en twee neushoorns met jong. Niet veel gezien, noemen we dat tegenwoordig.
Dus als we wederom een neushoorn zien, slaan we daar niet meer heel veel acht op. Achteraf zijn we er echter nagenoeg van overtuigd dat het een zwarte neushoorn is geweest. Hij is namelijk erg klein en staat in bebost gebied, in plaats van op een weide. Hij is zo klein dat we eigenlijk naar de moeder zoeken. Maar op het moment dat we ons opeens realiseren dat het wel eens een zwarte zou kunnen zijn verdwijnt hij en kunnen we net zijn lip niet zien.

Telkens als we het uilskuiken passeren stoppen we even. Hij zit ons dan steeds helemaal met zijn koppie na te kijken en roept voortdurend om zijn ouders. Dat is toch wel schattig. Aan het eind van de ochtend blijkt een van de enorme ouders (Giant Eagle Owl) op een tak naast het nest te zitten.
We rijden langzaam naar Berg en Dal voor de lunch. Daar komen we een groep Britten tegen waarvan we vermoeden dat ze erg veel geld op de bank hebben staan. Zij doen een luxe reis en hebben geen idee van de omvang en plattegrond van het Krugerpark, maar ze worden vanuit hun luxe hotel buiten het park in een open truck vervoerd voor een gamedrive. Ze hebben het erg koud want het is nu nog maar 18 graden en geheel bewolkt en fris. En dan kun je hier ook nog alleen maar buiten eten. Dat is voor deze mensen waarvan de meeste op leeftijd zijn toch wel afzien. (Voor ons ook wel een beetje.)

Vervolg: Swaziland

Bijbehorende foto's