Monteverde

Van Montezuma naar Monteverde, 29 september
Na het ontwaken besluiten we om vandaag toch maar weer te vertrekken uit Montezuma. Het is hier extreem paradijselijk maar ook extreem vochtig in deze tijd van het jaar. Werkelijk álles is hier klam: de lakens, de kussens, alle kleren, de tassen, de camera’s en de handdoeken. De videocamera doet het nog steeds niet vanwege de condens.

Bovendien worden we wel er moe van dat geloop over het strand. Tijdens het ontbijt in het dorp zijn we zo nat van het zweet dat we weer willen douchen. Maar ja, de douche is weer een kilometer strandwandeling verwijderd, en als je dan na het douchen weer terug bent in het dorp, moet je weer onder de douche…….. etc. etc. En dan te bedenken dat die arme jongen van het hotel op en neer moet sjouwen met al onze bagage, omdat de jeep nog steeds kapot is. En dat voor één nachtje! We vinden dat hij een goede fooi verdient.

Voordat we vertrekken gaan we nog even zoeken naar prachtige fel gekleurde krabben. Ze hebben een fel rood met blauw schild en knalgele poten.

Nadat de ferry ons heeft teruggebracht in Puntarenas, begint de videocamera weer te werken. We hebben al veel gehoord over de slechte weg naar Monteverde, maar dat valt heel erg mee. Waarschijnlijk zijn we in de loop der jaren al aan heel wat gehobbel gewend geraakt, want zelfs het schuddebuikje op wielen waar we nu in rijden, brengt ons zonder kleerscheuren de berg op. Het gaat hoger en hoger en eindelijk komen we in de wolken terecht. Het nevelwoud ten top. Het is hier zelfs fris, zo’n 18 graden. Het verschil met Montezuma is zo groot dat we maar eens een trui aan trekken.

We rijden naar de La Colina Lodge om te vragen of er nog plaats is, maar dat blijkt een zeer overbodige vraag te zijn. We zijn de enige gasten in dit prachtige houten authentieke Quakerhuis. Het schijnt het oudste huis van Monteverde te zijn. Helaas is het niet rendabel om voor ons de keuken open te stellen, dus kunnen we niet in het gezellige antieke restaurant eten.

Eenmaal op de kamer zijn we toch wel blij dat we de enige gasten zijn. De kamers zijn bijzonder gezellig ingericht, maar erg klein en de muren zijn van bordkarton. Als hier meerdere gasten zijn dan hoef je niet je kamer uit om met iedereen een gesprek aan te knopen. Je hoeft zelfs je stem niet te verheffen.

Verblijf in Monteverde, 30 september
Het nevelwoud van Monteverde is zo populair dat er maar 400 mensen gelijktijdig binnen de poort worden toegelaten. Daarom staan we al om 7.00 uur op de parkeerplaats. Echt nodig bleek dat niet te zijn, want later zagen we in de rapportage dat er tot 13.00 uur ongeveer acht mensen door de poort waren gegaan.

Hierdoor kunnen wij wel optimaal genieten van dit prachtige stuk natuur. Monteverde is ontzettend mooi, echt een soort sprookjesbos. We zijn omringd door torenhoge bomen compleet behangen met varens en mossen. Overal is mos, in ontelbare variaties en groennuances. Zelfs de wandelpaden en de routebordjes zijn begroeid met mos, evenals de lianen. Hier heeft de natuur zijn eigen vegetatiesprookje gemaakt.

Het is over het algemeen makkelijk wandelen hier. Overal liggen vlonders en het is redelijk vlak. Ook zijn er, zoals we eerder zagen, trapjes gemaakt van losse cementblokken, maar die zijn niet altijd even handig. Toch hebben we vandaag zes uur gelopen zonder moe te worden, dus onze conditie zal inmiddels wel verbeterd zijn. Bovendien is het hier nu eens niet benauwd.

Tijdens de wandeling stuiten we opeens op een groep kapucijnapen. Ze zijn erg brutaal en naderen ons steeds tot een meter of tien. We bekijken ze een half uur zonder ons een minuut te vervelen. Ze zoeken insecten onder de bromelia’s. Ze moeten veel moeite doen om de bromelia’s los te rukken van de takken en wanneer dat lukt veroorzaken ze telkens een waterval, als de met vocht gevulde planten omkiepen. Ze hebben er geen enkele moeite mee om ons dicht te naderen maar als wij dat bij hen ook proberen komen ze in actie. Dreigend springen ze op en neer op de takken en het werkt….. Wij trekken ons liever een paar meter terug dan een aanval van een aap te riskeren.

Na de middag begint het bewolkt te worden, maar dan zitten wij alweer op het balkon voor onze kamer. We zijn blij dat we Monteverde bij zulk prachtig weer hebben kunnen zien. Maar van nevel in het nevelwoud was vandaag geen sprake. Dat hadden we ook wel eens willen zien.

Vervolg: Manuel Antonio

Bijbehorende foto's