Top End, Kakadu en Darwin

Kathering Gorge camping, dinsdag 19 oktober
Vannacht was een ongelofelijk hete nacht. We schatten dat het zo'n 40įc in de camper was en we zijn er allebei min of meer ziek van geworden. En je kunt de deuren niet wagenwijd open zetten vanwege de insecten.
Na het ontbijt hebben we een wandeling van een uur gemaakt tussen rotsformaties door. Waarom dit Keep River N.P. zoveel minder aandacht krijgt snappen we niet want we vinden het hier erg mooi.
Vandaag was vooral een reisdag over saaie asfaltwegen. Hans kon moeilijk wakker blijven. Bij de Victoria River wees een bord naar de oude crossing en natuurlijk gingen we daar op af. We moesten door een droge rotsbedding en toen we eenmaal aan de overkant kwamen bleek de weg op te houden en moesten we weer terug.
We zijn op deze camping neergestreken omat we in de SNP routebeschrijving lazen dat hier emoes zouden rondlopen (die we nog niet gezien hebben) en omdat we echt nodig de was moeten doen. Maar helaas geen emoes, wel schattige wallabies.
We hadden net op tijd onze was in de droger gedaan want na etenstijd barstte een enorme stortbui los die alles en iedereen doorweekte. De camper lekte helemaal, nou eigenlijk kwamen er watervallen naar binnen. Gelukkig was het BBQ vlees net op tijd klaar. Na het noodweer werd het opeens erg druk bij de wasdrogers, maar toen was die van ons al klaar.

Sandy Billabong, Kakadu N.P., woensdag 20 oktober
In de loop van de ochtend arriveerden we in Kakadu. Onze eerste stop was Gunlom een plunge pool van een nu droge waterval waar je in kan zwemmen. Dus wij gingen enthousiast terug om onze zwemkleding te halen toen we een buslading mensen in badpak tegen kwamen. We zijn maar snel verder gereden naar Gimbat waar alleen met een 4WD te komen is en daar stroomde een riviertje waar we toen maar in zijn gaan spetteren, ondanks de evt. aanwezigheid van zoetwaterkrokodillen. Het wemelde er werkelijk van de vliegen maar in de rivier had je daar geen last van.
Dit soort momenten behoren toch tot de beste van de vakantie. Met zijn tweeŽn in een jungle stroompje liggen badderen met alleen het geluid van vogels boven je hoofd. Werkelijk paradijselijk.
Vervolgens zijn we naar oude rotsschilderingen bij Nourlangie gaan kijken. Deze waren echt schitterend. Veel mooier dan die van Laura. Eeuwenoud en nog prachtig van kleur.
Op deze bushcampsite staan nog drie anderen maar die zijn niet te zien. En dat moet ook wel op bushcampings waar je zelf je w.c. moet graven etc. Althans dat vinden wij. Maar we zijn op deze reis al een aantal bushcampsites tegen gekomen waar je in drukke tijden niet ongezien in je kuiltje zou kunnen poepen. Dat lijkt ons niet echt prettig.
Er zijn hier natuurlijk weer erg veel vogels, zeker nu we aan ťťn van de billabongs staan die de droge tijd overleeft hebben.

Red Lily Billabong, Kakadu, donderdag 21 oktober
Vannacht (of eigenlijk gisterenavond) barstte er ongelooflijk onweer los boven ons hoofd. Urenlang zijn we werkelijk gegeseld door stortregens en bliksem. Sommige flitsen duurden enkele seconden. De haren op Maud's armen en benen gingen op een gegeven moment overeind staan van de elektriciteit. Heel eng. De ramen moesten natuurlijk dicht blijven waardoor het enorm benauwd werd in de camper. Daar komt nog bij dat de bovenramen nu echt bij elke regenbui lekken waardoor het bovenbed kletsnat wordt. Daar gaan we natuurlijk wel over klagen bij Maui.
Na een slechte nacht werden we wakker en zagen een blauwe kookabuura. De wegen naar deze campsite zijn in ťťn nacht veranderd in modderpoelen en het is nu echt een 4WD weg geworden. Je zou hier maar nietsvermoedend met je 2WD naar toe zijn gereden gisterenavond.
We hebben de Bubba-wandeling gedaan in de vroege ochtend en zagen veel vogels, maar helaas wel op grote afstand: een paar brolga's en jabiru's. In Jabiru (een dorpje genoemd naar deze vogel) hebben we permits gekocht om naar het Aboriginal Arts & Crafts Center in Oenpelli te mogen. Wat een merkwaardige bedoening is dat toch eigenlijk. $24 moeten betalen om souvenirs te mogen kopen. Nou gelukkig zijn deze souvenirs dan ook echte kunst die rechtstreeks in de werkplaats gekocht worden en daarom doen we het ook.
Arnhemland net buiten Kakadu is ontzettend mooi. Het lijkt wel een enorme Engelse landschapstuin maar dan tropisch.
Bij het Arts & Crafts Center aangekomen blijkt dat men met lunchpauze is en dat kan nog wel even duren. Wij eten ook maar even een boterhammetje en laten de kussens van de camper drogen in de inmiddels verzengende zon. Het is niet te geloven maar ook hier leiden (min of meer) blanken het Centrum.
Het is blijkbaar als een lopend vuurtje rond gegaan dat er toeristen zijn want uit de bush komen overal Aboriginals vandaan en het wordt al snel een gezellige bedoening. Iedereen bemoeit zich met onze aankopen en spontaan wordt de Mako (zoals de didgiridoo hier heet) bespeelt. Een kunstenaar kan het echt ongelooflijk goed. Hij doet allerlei diergeluiden na, althans dat wordt ons door iemand anders weer verteld. Voor ons zijn de geluiden in ieder geval verbluffend.
Na onze aankopen gedaan te hebben worden we uitgenodigd nog even rond te kijken. Vrouwen zijn onder een afdakje druk bezig met het vlechten van manden met bladeren. En de mannen beschilderen boombast of hout met gewone verf waarbij ze de betonnen vloer als palet gebruiken. Het is wel plezierig om nu eens Aboriginals te zien die heel tevreden productief zijn. Het blijkt dat we evt. wel mogen filmen dus we willen graag de jongen filmen die zo geweldig de Mako kan bespelen. Helaas is hij weer terug de bush in om onder een boom of zo te gaan slapen (ongelooflijk dat zo nog mensen leven in deze tijd). Anderen zijn te verlegen en uiteindelijk wil iemand die het niet zo goed kan, gefilmd worden en vraagt daar prompt $20 voor, wat hij niet krijgt, in overleg met de leiding.
Op de terugweg rijden we nog langs Ubirr waar ook rotsschilderingen en een schitterend uitzicht zijn. Met name de hoofdgallerij met een menu van verschillende vissen is mooi om te zien, de rest valt wat tegen. Maar het uitzicht is geweldig.
Het is al vrij laat als we de camping op gaan zoeken en helaas rent de eerste wallaby die we hier zien zich te pletter tegen ons achterwiel. Vlak bij de camping zien we een enorme kudden van wel 30 antilopine wallaroos, de grootste kangoeroe-achtigen op de rode kangoeroe na.
We staan lekker alleen op de camping maar we twijfelen dan ook of dit wel de eigenlijke campsite is. De billabong is bedekt met enorme waterlelies waarvan het blad wel 40 cm in doorsnede is en een halve meter hoog. Er plonst van alles in en uit het water maar we zien niets. Het is ook al snel donker geworden. 's Avonds staat er een lekker briesje of voorspelt dat weer niet veel goeds?

Burdulba campsite, Kakadu, vrijdag 22 oktober
Vanmorgen wilden we eerst rond Red Lily Billabong rijden op zoek naar de echte campsite. Om te beginnen reed Hans met de auto tegen een boom bij het wegrijden. Even verderop veranderde het zandpad opeens in een soort modder en zaten we prompt vast. Door middel van takkenbossen voor de wielen wisten we onszelf nog redelijk snel te bevrijden. We zijn maar snel terug gegaan op weg via een 4WD track naar de 30 km zuidelijker gelegen Old Jim Jim Road. De weg werd slechter en slechter en uiteindelijk zaten we weer vast en ditmaal serieus. Het heeft ons zeker een half uur aan sjorren, graven, door dikke modder ploeteren en zweten gekost voor we los waren. En op dit soort wegen hoef je niet te verwachten dat er snel hulp langs komt.
We besloten nu bij elke plas uit te stappen en te bekijken hoe we het beste konden rijden zodat we ten alle tijden minimaal 2 wielen buiten de modder hadden. Dit viel niet altijd mee en ťťnmaal was de wagen zelfs maar enkele centimeters van omkantelen vandaan. We waren dan ook blij toen we bij de splitsing met Old Jim Jim Road kwamen. Ook een gravelweg maar in de droge tijd geschikt voor 2WD.
Inmiddels zijn we in de laatste dagen zo enorm gaan stinken dat we ons bijna niet meer onder de mensen durven te vertonen. We hebben ook overal jeuk van het zweet en verlangen nu al naar de ons zelf beloofde laatste nacht in een motel voordat we gaan vliegen. Bovendien zijn we enorm smerig. Het was al niet veel soeps maar het graafwerk in de modder heeft dat nog eens flink verergerd. En de schone kleren moeten bewaard worden voor in het vliegtuig.
En uitgerekend nu begeven we ons in het drukste en deftigste gedeelte van het park waar alle toeristen op afkomen: de Yellow Waters. We worden van alle kanten aangekeken. Eerst lopen we een eindje het wandelpad af en zien waarschijnlijk een Water Monitor een grote zwemmende hagedissoort.
Om 16.30 uur gaan we aan boord voor de cruise van 2 uur over de Yellow Waters. Het was redelijk prijzig maar elke cent meer dan waard. Ongelooflijk: alles waar we nu al bijna 4 weken op hopen te zien daar varen we hier aan voorbij. Zeker 20 krokodillen. Een zonder rechterachterpoot, die is er waarschijnlijk tijdens een paringsgevecht door een ander afgebeten.
We zien zwijnen, een buffel, wallabies, zee-arenden, prachtige kleine ijsvogels, kites, allerlei soorten reigers en ibissen, teveel om op te noemen. En na afloop zien we bij de parkeerplaats een dingo. Nu hebben we echt alle beesten gezien die we wilden en kunnen we met een gerust hart naar huis.
Het is inmiddels bijna donker geworden bij terugkomst en dus eten we maar in de lodge. En er barst weer een vreselijke stortbui los. Binnen mum van tijd staat de kantine onder water.
De Jim Jim Campsite is het dichtste bij maar die staat boordenvol blij zingende groepen. We besluiten nog maar 40 km naar de volgende te rijden. Deze is alleen voor tenten maar er is niemand dus gaan we gewoon op de bijbehorende parkeerplaats staan en gaan meteen doodmoe naar ons natte bed.

Darwin, zaterdag 23 oktober
Vanmorgen zaten er ongelooflijk veel vliegen en muggen. We zitten onder de bulten. Als eerste zijn we naar Mamakula Billabong gegaan waar in deze tijd duizenden Magpie ganzen moeten zitten. Zo veel waren het er volgens ons niet maar er zaten wel veel vogels waaronder enkele lepelaars en egrets.
Op weg van Kakadu naar Darwin zien we opeens en hele kudde waterbuffels. Het is net op een stuk weg waar je niet mag stoppen maar daar trekken we ons dus niets van aan. Darwin is duidelijk een stad van maximaal 25 jaar oud (Cyclone Tracy) met veel pastelkleuren. We poetsen de auto, pakken de tassen in, duiken in het zwembadje en nemen een douche. We voelen ons weer beschaafd.
Als we de camper aan het poetsen zijn verschijnt er bij het motel een auto met Kinky op de nummerplaat (weer zo'n Amerikaanse gewoonte). Er stapt een nogal schaars geklede, veel te roodharige lelijke vrouw uit en gaat naar binnen. Voor de deur blijft de bijbehorende getatoeŽerde man staan wachten. Een half uur later vertrekken zij weer. Onze conclusie is snel getrokken.

Darwin, zondag 24 oktober
Onze laatste dag brengen we door op zoek naar kado's om mee te nemen. We brengen eerst alvast onze bagage naar het vliegveld zodat we die kwijt zijn. We zijn er om 09.30 uur en dan blijkt dat we eigenlijk pas om 15.40 uur kunnen inchecken. Gelukkig is iemand zo vriendelijk om voor ons alvast alles te openen.
Nu we alle bagage kwijt zijn kunnen we de camper wegbrengen en ons beklag doen. We hadden eigenlijk moeten bellen bij het constateren van de lekkage maar we deden alsof we dat niet wisten. In feite hadden we geen zin om voor die laatste paar dagen te wachten op een nieuwe camper en alles nog eens over te laden.
We krijgen de $30 terug van de reparatie in Yuendumu en nog eens $200 smartengeld wat Hans te weinig vindt.
We laten ons door een taxi naar het plaatselijk museum brengen om de laatste uren door te brengen. Ze hebben er een mooie afdeling Aboriginal kunst met interessante uitleg. Daarnaast is een afdeling opgezette en soms voor de wetenschap door midden gezaagde gedroogde dieren. Erg boeiend om te zien. Er was ook een opgezette krokodil van 7 meter lengte. Ongelooflijk! Dan zie je pas echt hoe enorm groot zo'n beest kan worden en besef je dat je als mens tegen zo'n gevaarte echt geen schijn van kans hebt.
Tenslotte zijn we nog naar de tentoonstelling over Cyclone Tracy geweest die op eerste Kerstdag 1974 werkelijk heel Darwin verwoeste en met de grond gelijk maakte. Toch wel indrukwekkend. Er zijn geluidsopnamen van tijdens de storm. Films van net erna en luchtfoto's van net voor en na de storm. Met name deze laatsten laten niets aan duidelijkheid te wensen over. Werkelijk Šlles was weg. Hele woonwijken maar ook hele bossen. En die woonwijken zijn op de recente luchtfoto's weer te zien maar de bossen hebben zich in 25 jaar nog niet hersteld.

Bijbehorende foto's