Damascus en Libanon

Damascus, 30 juli
Terug in Damascus realiseren we ons dat de rit door SyriŽ er helaas bijna op zit. Maar eerst nog even genieten van een heerlijke maaltijd bij Alibaba na al die kebabs. Hier koken ze tenminste wel met fantasie voor toeristen.
Vandaag eerst naar Hama geweest om de noria's te bekijken. Vooraf vonden we het niet noodzakelijk om speciaal naar waterraderen te kijken maar ze zijn werkelijk prachtig. Enorm groot en hun krakende geluid bij het draaien is op honderden meters afstand hoorbaar. Maar het zijn dan ook al bejaarden van 500 jaar oud. De oude stad is ook erg mooi met nauwe steegjes, soms een dak van groene planten boven je hoofd, en middeleeuwse architectuur.
Vervolgens weer zuidelijk gereden naar Ma'lula. Een pittoresk dorpje tegen een rotswand. Helaas hebben we dat niet echt bezocht. Wel een grieks-orthodox vrouwenklooster van Sint Thekla, een tunnelheilige. Daarboven haar schrijn in een rots met een kapelletje en heilige bron. Er waren veel giften uit dankbaarheid voor genezing te zien. Er heerste een serene sfeer. Dit in tegenstelling tot de sfeer rond zuster taai-taai in de kerk. Arme weesjes (die daar wonen) en haar als "juf" hebben.
Vervolgens omhoog gewandeld naar de kerk van Sint Sergius. Een van de oudsten ter wereld met een opmerkelijk altaar.
Het is al snel duidelijk dat we in wat meer gespannen gebied zitten met PKK-leuzen op de rotsen en VN-wagens op de weg.

Damascus, 31 juli
We dachten dat we al gewend waren aan de verheerlijking van de "geliefde" president en zijn goddelijke zoon maar de snelweg van Damascus naar Libanon slaat werkelijk alles. Met name door militair gebied krijg je een overdosis aan portretten en beelden te verwerken.
Bij de grens langdurige (1 1/2 uur) grensformaliteiten. Iedereen parkeert zijn auto gewoon op de weg (chaos) en loopt ťťn van de gebouwen binnen. En dat moet zowel bij de Syrische als de 5 km verderop gelegen Libanese grens. Ma'an realiseert zich nu waarom SyriŽ nog voor 100 jaar een ontwikkelingsland zal blijven.
Onze eerste stop was Anjar, een tempelcomplex waar eens 600 winkeltjes floreerden. ook hier staat men nog maar aan het begin van het opgraafwerk. Meest opzienbarend waren de resten van een paleis met 2 verdiepingen, een badhuis en mozaÔekvloer.
Onze gids is Katjah: een strandte dame in Disney-piama, voor de duvel niet bang maar wel voor kameleons.
Vervolgens door de Bekaa-vallei naar het prachtige Baalbeck, schitterend gelegen in de vallei met aan weerszijden gebergteketens. Veel staat nog (weer) overeind en er zijn eindelijk nog details zichtbaar. Je kunt er schunnige foto's maken. Er was werkelijk prachtig en verfijnd beeldhouwwerk te zien, met name vele meters boven je hoofd. Gelukkig was er ook wat omlaag gevallen. Met name ook veel eieren gezien (vruchtbaarheidssymbool).
Opmerkelijk dat menig groepsgenoot (inclusief wijzelf) zich op deze plek toch wat gespannen gaat gedragen bij het horen van mitrailleurvuur en bommengebulder op de achtergrond. Volgens Katjah niets om je druk over te maken zolang er geen vliegtuigen in de lucht zijn. Dit is het geluid van dienstplichtoefeningen. De sigaretten zullen in Libanon wel goedkoop of Amerikaans zijn want bij de grens kregen we het verzoek om met een aantal man sloffen sigaretten in te voeren voor de chauffeur.
Terug bij het hotel moesten we afscheid nemen van Ma'an. "Goodbye dear" zei de schat tegen me.

Damascus, 1 augustus
Na lekker uitgeslapen te hebben togen we naar het Nationaal Museum. Ook hier zie je weer dat het toerisme nog in de kinderschoenen staat. In een gebouw, kleiner als verwacht, stonden rij op rij schitterende schatten nagenoeg zonder uitleg. Ook een museumgids is niet verkrijgbaar. Bij elke opgraving kregen we te horen dat de mooiste vondsten overgebracht waren naar Damascus, Aleppo of het Louvre. Hier kregen we dan eindelijk wat juweeltjes te zien, met als hoogtepunten de tombe uit Palmyra, de fresco's uit de synagoge van Doura Europos en een koningsbeeld uit Mari. Ook de afdrukken van de rolzegels waren verrassend gedetailleerd en verhalend. Het meest typerend vonden wij de ogen van veel beeldjes: men rolt worstjes van klei, maakt daar een ringetje van en plaatst die naast de neus.
's Middags de stad in. Wat een miskleun om ons onze laatste dag in Damascus door te laten brengen op een vrijdag wanneer nagenoeg alles dicht is. Dus helaas geen souvenirjacht. Schaakbord gekocht in een winkel waarvan de eigenaars, twee broers, gespecialiseerd waren in het maken van schalen van koper ingelegd met rood-koper en zilver. Zeer kitsch maar kunstig. Na de koop, onder het genot van een cola, nog een half uur gepraat over hun ambacht met de ene broer, een kunstenaarstype met piepstemmetje en wiebelkontje. Ze hadden schalen gemaakt voor veel belangrijke of gewoon rijke personen (presidenten, sultans etc.).
Via een bezoek aan het mooie Azem-paleis met tableaus met aangeklede poppen maar weer naar Alibaba voor de spaghetti, alwaar een zwaar gesluierde dame haar eten onder haar sluier zat te stoppen. Ook kreeg haar man de menukaart maar zij mocht van hem wel op de kaart kijken.

Vervolg: JordaniŽ