Tartus en Crac des Chevalier

Tartus, 28 juli
Door werkelijk prachtig bergachtig gebied naar de kust gereden. Eerst waan je je in bijbel-land: het terrein heuvelachtiger, het zand roder en de begroeiing weelderiger en groener; een mooie combinatie. Vervolgens rotsachtige bergen, dicht begroeid met naaldbomen.
Onderweg nog wat oude plaatsen aangedaan.
Eerst St. Simeonsklooster, gebouwd op de plek waar ene Simeon op 15-jarige leeftijd op een plateau van 2x2 meter op een paal ging wonen en de rest van zijn leven niet meer beneden kwam tot hij 35-40 jaar later overleed. Hoe meer mensen hem kwamen aanbidden, hoe hoger hij de paal maakte tot uiteindelijk 20 meter. Zo werd hij pilaarheilige, bij ons zou hij Prozac krijgen. Het klooster is nu een mooie ru´ne. Er was ook een grappige lopende-band-doopkapel bij.
Aan de kust Ugarit bekeken. Nog meer fundamenten, deze keer een heleboel muurtjes van 1-2 meter hoogte maar met veel bloemen en planten ertussen. Verder doet niets vermoeden dat dit ÚÚn der belangrijkste vindplaatsen ter wereld is, namelijk die van het eerste alfabet (spijkerschrift).
De volgende ochtend een stapje terug naar de middeleeuwen gedaan, namelijk de citadel bezocht die nog steeds bewoont wordt. Het is een wirwar van steegjes en trapjes vol elektriciteitsdraden en wasgoed. Je kunt overal lopen maar veel loopt dood en dan sta je plots bij iemand in huis. Je kunt het niet beschrijven of fotograferen; je moet het beleven.
Hans had sjans met zeer moderne Syrische schoolmeisjes in strakke truitjes en spijkerbroeken.
In de middag via een prachtig berglandschap vol aangelegde terrassen met "schotse" muurtjes naar Apameia gereden. Weer veel zuilen gezien. Deze straat was bijna 2 km lang.Men was bezig met een zeer rustig verlopende restauratie. Het ziet er wat simpel uit: veel grote nummers op de verschillende elementen en nepkapitelen van beton.

Crac des Chevalier, 29 juli
Vandaag een kort ritje en nu eindelijk wat luxe. We liggen nu aan het zwembad met een mooi groen/bruin heuvellandschap als decor en daarbovenop het "crac". Het is het Crac des Chevalier dat we aan het eind van de morgen bezocht hebben; een enorme kruisvaardersburcht die nog goed bewaard is gebleven. Het is leuk om door dat stelsel van gangen en gewelven te zwerven. Je kunt je nog goed een voorstelling maken van hoe de kruisvaarders hier vroeger geleefd hebben.
Vanmorgen verlieten we Tartus via Amrit met een renbaan en een heiligdom dat omringd was met water zodat men de omgang per bootje maakte. Men is pas onlangs begonnen met de opgravingen (de renbaan stond nog niet in ons boek van 1996) en er moet nog veel en veel meer zijn. Dus we stelden ons Tartus over 30 jaar voor: grote hotels, luxe badplaats aan de middellandse zee met opgespoten strand, bedoe´enen op een vaste standplaats met souvenirs en een prachtig gerestaureerde oude stad. Dit in tegenstelling tot nu: vervuild strandje, chaotische arabische sfeer, traditionele manier van leven, nauwelijks niet-Syrisch toerisme en 2 net uitgegraven begroeide ru´nes op een enorme vlakte waar vast nog veel van een oude stad met Perzische invloeden onder ligt.
Vanavond aan het kebab-diner hebben we ons maar warm aangekleed. De temperatuur is namelijk gedaald naar 20░c-25░c.

Vervolg: Damascus en Libanon