Eufraat en Aleppo

Deir ez Zor, 24 juli
Lekker uitblazen op het dakterras van ons hotel na een lange rit. Vanmorgen was het op de hotelkamer gelukkig 30░c afgekoeld naar 35░c. Helaas werden we om 4.30 uur opgeroepen om te gaan bidden.
Daarna op weg naar de bedoe´enen, alwaar beide partijen elkaar schuchter zaten te bekijken. De thee werd direct geserveerd en even later werd een enorme schaal brood met boter en melk gehaald, zo uit de geiten. Marijn heeft geprobeerd uit te leggen dat zij sterk zijn en wij zwak dus dat we hun eten niet verdragen. Toch aten een aantal mensen wat en vonden het erg lekker.
Vervolgens langs de groene Eufraatvallei naar Mari. De fundamenten waren niet zo spectaculair en de temperatuur 45░c in de schaduw dus we vluchtten maar weer het paleis binnen. Vervolgens moesten we 500 meter naar de lunchtent overbruggen. Opeens konden we ons voorstellen dat je in de woestijn zonder water snel overleden bent.
Tenslotte naar Doura Europos met de fundamenten van een grote stad en heel veel potscherven zo voor het oprapen; wat we dus maar deden.

Aleppo, 25 juli
Weer een lange dag met veel stopplaatsen die wedijveren om wie de minste toeristen ontvangt. Het begon in een dorpje langs de Eufraat. Wat een lekker leventje als je niet van luxe houdt. En allemaal willen ze een "soura" (foto laten maken), die krijgen ze later weer terug van ons.
Op het veld was een vrouw volledig gesluierd behalve de ogen, aan het werk. Toen we haar toestemming voor een foto vroegen begon ze te lachen en zei: "zo herken je me toch niet" en trok vervolgens de sluier weg.
Natuurlijk mochten we op de thee bij een grote familie en vervolgens werden we door het hele dorp bezichtigd. Een dame vond Hans zo aantrekkelijk dat ze aan Ma'an (onze gids) vertelde dat ze hem wel als man wilde. Maar volgens Ma'an had hij al genoeg aan mij, maar ze nam genoegen met 2e vrouw. En toen ik suggereerde samen op de foto te gaan nam ze meteen mijn hand.
Vervolgens naar de resten van een fort van Zenobia, Halabiye: weinig bijzonder. Dat was wel anders in Resafe, een enorme oude Romeinse ommuurde stad tot ru´ne vervallen. Maar zelfs voor leken als wij was er veel herkenbaar. Zelfs wij zouden een basisrestauratie kunnen doen. Wat jammer dat er geen geld voor is. En weer gratis toegang en weer geen toeristen. Op een groep SyriŰrs na die op hun vrije dag (het is vrijdag) een uitstapje maakten. Wat een gekakel zeg! Ma'an gaf moedeloos zijn praatje op. Met handen en voeten ontstonden er vervolgens leuke gesprekken tussen de twee groepen.
In Raqqa nog een bakker zeer gelukkig gemaakt door met de hele groep een enorme hoeveelheid mierzoete broodjes te kopen.
Tenslotte nog een bezoek gebracht aan een bijenkorf-huisjes-dorpje. Hier komen nooit toeristen; we voelden ons net ontdekkingsreizigers in het oerwoud. De kinderen voelden ongegeneerd in en aan onze kleding en spullen. Er ontstonden gesprekjes als: "ik Maud, jij Fathma". Bijna verloren we wat groepsleden die binnen werden uitgenodigd en niet meer wegkwamen.

Aleppo, 26 juli
Na een wandeling gisteravond door het enorm drukke stadspark met verlichte fonteinen, eindelijk eens uit kunnen slapen. Vervolgens ontbijtbuffet met broodjes, kaasgebakjes, chocoladetaart, carameltaart etc.
We treffen het wel: het is opnieuw goed weer, dus gewapend met petjes, zonnebrillen en zonnecrŔme de stad in. De ochtend besteed aan de suq. De hoofdstraat is een oude Romeinse straat en dat is nog goed te zien aan de straatstenen, muren, houten poorten met smeedijzer en gewelfde stenen plafonds. Verder is het een doolhof van straatjes met op thema gegroepeerde winkeltjes (vooral de slagersbuurt is erg fris met als hoogtepunt complete gevilde schapenkoppen, grappig die tandjes, lekker voor op de mßnsaf).
Het is een krioelende mierenhoop van mensen, geuren, kleuren, ezeltjes en stinkende auto's. Maar zeker de authentieke Arabische sfeer die ons beloofd was, doch zeer vermoeiend. Verkopers proberen je hun winkeltjes in te praten en kennen (helaas) soms de gebruikelijke Nederlandse zinnetjes. Een perfect Nederlands sprekende SyriŰr tegengekomen; bleek in Nederland gestudeerd te hebben (stond nu dus toch weer gewoon op de markt). Helaas is alles erg kitscherig dus konden we niets van onze gading vinden. Van lieverlede toch maar voor f 10,= een slechte imitatie van een beeldje uit Mari gekocht.
Na een broodnodige siŰsta wilden we nog wat andere bezienswaardigheden gaan bekijken; blijkt alles op en om die verrekte suq te liggen. Uiteindelijk de moed bij elkaar geraapt en de pijnlijke voeten vergeten en maar weer op weg naar een "khan". Het is enerzijds moeilijk en anderzijds makkelijk je voor te stellen hoe het vroeger was, om dezelfde reden,namelijk: men gebruikt alle oude bebouwing nog. Dat geldt voor heel de oude stad.

Vervolg: Tartus en Crac des Chevalier