Damascus en Palmyra

Damascus 22 juli
De zoveel geroemde 1001-nachtsfeer is er in de loop der tijden wel wat afgegaan. Het is wel Arabisch met her en der op cassette vastgelegde muziek/gezangen/gebeden. De nodige minaretten vanwaar op dit moment de oproep voor het middaggebed klinkt.
Veel, heel veel, gele toeterende taxi's, maar op een eigen wijze is men hier toch heer in het verkeer. Dat merkten we toen we na zeer veel geloop bij een stadspoort aankwamen waar we helemaal niet wilden zijn. Dus maar een taxi genomen die ons voor f 2,= (incl. de f 1,= fooi die de chauffeur wilde hebben) kris-kras door zeer nauwe straatjes, zˇnder eenrichtingverkeer, naar de Omayyadenmoskee bracht. Alwaar ik mij in een zeer zedig en zeer warm gewaad moest knopen.
Prachtige moza´eken, op het buitenhof, een gezellige drukke picknicksfeer en binnen een serene rust waar gezinnen de Koran lazen, in gebed waren of sliepen. Prachtige zilveren schrijn gezien waar het hoofd van ene Hussein begraven zou liggen. Mensen beroerden en kusten het zilver vol devotie.
Daarbuiten onmiddellijk de drukte van de suq. Zoals verwacht hectisch en veel kitsch. Het is bijna geheel overkapt door een stalen constructie, dus wat exotisch donker en koel. Onze thermometer gaf vandaag al 40░c aan en dat is pas het begin.
P.S. Wanneer bij het zitten op een trap mijn enkellange rok wat omhoog schuift wordt die door een dame weer vriendelijk omlaag getrokken.
Verder nog wat gedwaald door de oude stad met steegjes met overhangende balkonnetjes en nauwelijks mensen. Mooie 1001-nacht architectuur; dat wel.

Palmyra, 23 juli
Palmyra: oase in de Syrische steppenwoestijn op het kruispunt van twee belangrijke karavaanroutes uit het verleden: Zuid-Noord en West-Oost. Wat nu nog rest is een pilarenmassa van immense omvang waarvan procentueel niet veel meer overeind staat, maar toch een goed beeld geeft.
Hans heeft in de luwte van een tempel thee gedronken met een paar bedoe´enen. In eerste instantie sprak men over mij in de 3e persoon.
Hoogtepunt was het gerestaureerde theater: prachtig! Je neemt plaats op de tribune en wacht op de voorstelling. En dan plotseling begint die in je fantasie. Zonder moeite waan je je terug in de tijd. Dat komt ook omdat er verder geen toerist te bekennen is. Die kom je hier sowieso weinig tegen. Ook geen gidsen. Letterlijk een oase van rust.
Aan het eind van de middag samen met de groep en de gids de necropolis (in het westen natuurlijk) bezocht. Nadat ik gisteren waarschijnlijk een "zonnesteek" heb opgelopen en vanwege de hitte zijn we maar niet meer de berg met uitzicht opgegaan. Zelfs niet met zo'n kleurrijke tuf-tuf. Nadat onze thermometer in de zon dreigde te knappen (+ 55░c) hebben we hem maar opgeborgen.
Nog wat: men schijnt geregeld aan Marijn (onze reisleidster) te vragen of ik Russisch ben en dat is niet zo gunstig. Russen zijn hier niet zo geliefd.

Vervolg: Eufraat en Aleppo